غزل شمارهٔ ۲۳۰۲

هوش مصنوعی: به هوش آمدم و از ساقی خواستم که یا جامی برایم پر کند، یا مشک آب را پر کند و یا اینکه مشک را به سقا بدهد تا من بتوانم از آن بنوشم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، نصفی از آن نوشیدنی را به من بده و بخش باقی‌مانده را هم به من بده. قسم می‌خورم که قبلاً اشتباه گفتم، نه نه، همه‌اش را به من بده.

هوش مصنوعی: ای شور و شوقی که مردان و زنان را به وجد می‌آوری، امشب بر من سلطه پیدا کن. لباس و دارایی من را بگیر و به غارت ببر.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی همه دریا پر از آب زندگی و نشاط بشود، باید فقط یک جرعه از شراب خود را به دریا ببخشی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که ماه و زهره مانند پرنده‌ای پایین بیایند، از این می که در دست داری باید یک رطل (مقداری) به بالا بدهی.