غزل شمارهٔ ۲۳۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که رحمتش را به او عطا کند و همچنین از او درخواست می‌کند که برغم‌ها و غصه‌هایش فائق آید. او به عمر طولانی و نیکویی شخصیت‌های بزرگ مانند نوح و لقمان اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد که این عمر را به او بخشیده و راهی به سوی خوشی و زیبایی‌ها، همانند ستاره سهیل، به او نشان دهد. به‌طور کلی، این شعر در جستجوی رحمت و لطف الهی و درخواست آرامش و خوشبختی است.
خدایا رحمت خود را به من دهدریدی پیرهن تو پیرهن ده
هوش مصنوعی: ای خدا، رحمتت را بر من نازل کن، زیرا من در این دنیا بیپناهم و به لطف تو نیاز دارم.
مرا صفرای تو سرگشته کرده‌ستز لطف خود مرا صفراشکن ده
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو مرا گیج و شگفتزده کرده است، از مهربانیات خواهش دارم که مرا از این حالت نجات دهی.
اگر عالم به غم خوردن به پای استمده غم را به من با بوالحزن ده
هوش مصنوعی: اگر کسی که آگاه است، در غم غرق شود، من را به این غم مبتلا نکن و بگذار که این درد به کسی دیگر برسد.
خدایا عمر نوح و عمر لقمانو صد چندان بدان خوب ختن ده
هوش مصنوعی: خدایا، به من عمری بده مانند عمر نوح و لقمان، و حتی بیشتر از آن، همراه با خوبی و برکت.
سهیل روی تو اندر یمن تافتمرا راهی به سوی آن یمن ده
هوش مصنوعی: ای ستاره سهیل، زیبایی تو در یمن درخشان است، مرا به سوی آن سرزمین زیبایی راهنمایی کن.