غزل شمارهٔ ۲۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عمیق ناکامی و اندوهی است که شاعر به خاطر جدایی از معشوق تجربه می‌کند. او با بیان خشم و کینه از جدایی، به وضوح نشان می‌دهد که زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر این فقدان قرار گرفته است. خانه و دل او به هم ریخته و بدون حضور معشوق، زندگی‌اش تلخ و بی‌روح شده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که هر چه زودتر از پرده بیرون بیاید و دوباره به زندگی‌اش رنگ و روح ببخشد.
فریاد ز یار خشم کردهسوگند به خشم و کینه خورده
هوش مصنوعی: فریاد از دوست که خشمگین شده و به خاطر این خشم و کینهاش قسم خورده است.
برهم زده خانه را و ما راحمال گرفته رخت برده
هوش مصنوعی: خانه را خراب کرده و ما را به دوش کشیده و بار و بنهامان را بردهاند.
بر دل قفلی گران نهادهاو رفته کلید را سپرده
هوش مصنوعی: او بر دلش قفلی سنگین زده و کلید آن را به دیگری سپرده است.
ای بی‌تو حیات تلخ گشتهای بی‌تو چراغ عیش مرده
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، زندگی تلخ و ناگوار شده و نور شادی و خوشی خاموش گشته است.
ای بی‌تو شراب درد گشتهای بی‌تو سماع‌ها فسرده
هوش مصنوعی: بدون تو، شراب زندگی به درد بدل شده و بدون تو، شادیها و سرورها بیرنگ و دلگیر شدهاند.
ای سرخ و سپید بی‌تو ماندممن زرد و شبم سیاه چرده
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبای من، که سرخی و سفیدی تو مرا به زندگی امیدوار می‌کند، بی‌تو من در حالتی اندوهناک و پژمرده هستم. زندگیام در تاریکی و غم فرو رفته است، انگار که شب بدون نور است.
ای عشق تو پرده‌ها دریدهسر بیرون کن دمی ز پرده
هوش مصنوعی: ای عشق، تو پرده‌ها را شکستهای، برای لحظهای سر خود را از پرده بیرون آور.