غزل شمارهٔ ۲۴۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساساتی عمیق و فلسفی درباره عشق و وجود می‌پردازد. شاعر به فضولی و کسالت روحی اشاره می‌کند و از حالت عشق و تجربه‌های شیرین و تلخ سخن می‌گوید. او به وجود انسان‌ها و نیاز به جستجوی حقیقت در زندگی می‌پردازد و بر لزوم استفاده از وجود خود برای رسیدن به کمال تأکید می‌کند. در نهایت، اشاره به نور خداوند و راهنمایی آن، نشان‌دهنده امید و جستجوی معنای زندگی است.
با همگان فضولکی چون که به ما ملولکیرو که بدین عاشقی سخت عظیم گولکی
هوش مصنوعی: با دیگران مانند فضول و کنجکاو رفتار نکن، چرا که ما از این عشق بزرگ به شدت خستهایم و این طرز رفتار تو ما را فریب میدهد.
ای تو فضول در هوا ای تو ملول در خداچون تو از آن قان نه‌ای رو که یکی مغولکی
هوش مصنوعی: ای شخصی که بیدلیل در مورد دیگران قضاوت میکنی و از زندگی و خدا ناامیدی. چون به حقیقت دست نیافتهای، دیگران را به خاطر خودت سرزنش نکن.
مستک خویش گشته‌ای گه ترشک گهی خوشکنازک و کبرکت که چه در هنرک نغولکی
هوش مصنوعی: تو به حالت مستی دچار شدهای؛ گاهی طعمی تلخ و گاهی شیرین داری، همچون گلی ظریف و با رونق که در هنر و زیبایی خود بینظیر هستی.
گر تو کتاب خانه‌ای طالب باغ جان نه‌ایگرچه اصیلکی ولی خواجه تو بی‌اصولکی
هوش مصنوعی: اگر تو دنبال زیبایی روان و دلنشین هستی و به آن توجه نمیکنی، حتی اگر ظاهری زیبا داشته باشی، شأن تو به اصول و معنای عمیق زندگی نمیرسد.
رو تو به کیمیای جان مس وجود خرج کنتا نشوی از او چو زر در غم نیم پولکی
هوش مصنوعی: به خاطر تو باید جان و وجود خود را هزینه کنم تا مانند طلا در غم و اندوه کم ارزش نشوم.
گفتم با ضمیر خود چند خیال جسمیانیا تو ز هر فسرده‌ای سوی دلم رسولکی
هوش مصنوعی: من به خودم گفتم که چندین خیال ناپسند را کنار بگذارم، یا تو از هر چیزی که برایم بیمعناست، پیامی به دلم برسان.
نور خدایگان جان در تبریز شمس دینکرد طریق سالکان ایمن اگر تو غولکی
هوش مصنوعی: نور الهی در تبریز به شمسالدین درخشید و راه سالکان را روشن کرد. اگر تو نیز بزرگ و مهم هستی.