غزل شمارهٔ ۲۴۸۷ - مولانا

هست به خطه عدم شور و غبار و غارتیآتش عشق درزده تا نبود عمارتی

ز آنک عمارت ار بود سایه کند وجود راسایه ز آفتاب او کی نگرد شرارتی

روح که سایگی بود سرد و ملول و بی‌طربمنتظرک نشسته او تا که رسد بشارتی

جان که در آفتاب شد هر گنهی که او کندبرق زد از گناه او هر طرفی کفارتی

شعله آفتاب را بر که و بر زمین است رنگنیست بدید در هوا از لطف و طهارتی

جان به مثال ذره‌ها رقص کنان در آفتابنورپذیریش نگر لعل وش و مهارتی

جان چو سنگ می‌دهد جان چو لعل می‌خردرقص کنان ترانه زن گشته که خوش تجارتی

قرص فلک درآید و روی به گوش جان‌هاسر ازل بگویدش بی‌سخن و عبارتی

آنک به هر دمی نهان شعله زند به روح برآن دل و زهره کو کز آن دم بزند اشارتی

محرم حق شمس دین ای تبریز را تو شهکشته عشق خویش را شاه ازل زیارتی