غزل شمارهٔ ۲۴۸۸
هوش مصنوعی: این متن شعری است که احساس عاشقانه و دلتنگی را بیان می‌کند. شاعر از آتش عشق و دلشکستگی خود می‌گوید و به خاطره‌های غم‌انگیز خود اشاره می‌کند. او به زیبایی‌ها و نورانی‌های عشق اشاره دارد و ارتباطی بین عشق و خلقت و مقام معنوی ایجاد می‌کند. در پایان شعر، به امید و خوش‌بینی اشاره می‌شود که با وجود سختی‌ها، عشق و رحمت الهی وجود دارد و می‌تواند انسان را از بدی‌ها رها سازد.
ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدیآتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی
هوش مصنوعی: ای کسی که با وجودت آتش عشق را در دل و جان ما افروختی، حالا که در سفر هستی، چرا این آتش دل ما را تنها گذاشتی؟
آتش تو مقیم شد با دل من ندیم شدآتش خویش را بگو کآب حیات آمدی
هوش مصنوعی: شعلهی عشق تو در دل من جا خوش کرده و حالا مثل دوستی نزدیک شده است. به آتش خود بگو که تو چشمهی زندگی و زنده شدن هستی.
چاشنی خیال تو می‌بدرد دل مراای غم او چو شکری ای دل من چو کاغدی
هوش مصنوعی: خیال تو باعث می‌شود که دل من به درد بیفتد، ای غم من مثل شکر است و من مثل کاغذ هستم.
شمع بدان صبور شد تا همگیش نور شدنور به است از همه خاصه که نور سرمدی
هوش مصنوعی: شمع به خاطر همه تلاشهایش صبوری کرد تا اینکه همه چیز روشن شد. نور او از هر نور دیگری بهتر است، به ویژه اینکه این نور از نوع نور جاودانه و همیشگی است.
نور دمی که عاق شد طالب روح طاق شدماه مرا محاق شد بی‌مه فضل ایزدی
هوش مصنوعی: نور لحظهای که عاقل از طلب خود باز ماند، تبدیل به تاریکی شد و نور ماه من در سایه قرار گرفت، به خاطر بیمهری و فضل خداوند.
بازرسید آیتی از طرف عنایتیوحدت بی‌نهایتی گشت امام و مقتدی
هوش مصنوعی: به تازگی نشانهای از لطف و عنایت الهی مشاهده شد که وحدتی بیپایان را پدید آورد و موجب پیوند میان امام و پیروانش گردید.
بست پلنگ قهر را بازگشاد مهر راقبه ببست شهر را شهر برست از بدی
هوش مصنوعی: پلنگ خشم را کنار گذاشت و محبت را به نمایش گذاشت، شهر را از دشمنی دور کرد و باعث شکوفایی آن شد.