غزل شمارهٔ ۲۵۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به زیبایی و وجود خودش اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر هیچ زیبایی در جهان وجود نداشت، ما نمی‌توانستیم از خلقت و شادی لذت ببریم. همچنین، او به نقش و تأثیر خود در جهان اشاره می‌کند و از این نظر می‌گوید که اگر چه ممکن است از دیگران پنهان باشد، اما در حقیقت او نمایانگر همه چیز است. به طور کلی، شعر بیانگر زیبایی، حضور و تأثیر عمیق فرد در جهان است.
گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستیای شاد که خلقستی ای خوش که جهانستی
هوش مصنوعی: اگر در عالم، هیچ زیبایی و جاذبهای از من آشکار نیست، خوشحالم که تو با وجودت، زیبایی و شادی به دنیا آوردهای و تو خود به نوعی، زیبایی و شادابی جهان هستی.
گر نقش پذیرفتی در شش جهت عالمبالا همه باغستی پستی همه کانستی
هوش مصنوعی: اگر تو در شش جهت جهان بالا جایگاهی پیدا کنی، از همه پستیها برتری و به حقیقتِ انسانی و پرمیوهای دست خواهی یافت.
از خلق نهان زان شد تا جمله مرا باشدگر هیچ پدیدستی آن همگانستی
هوش مصنوعی: به دلیل اینکه من از دیگران پنهان هستم، همه چیزهایی که به من مربوط میشود، برای من وجود دارد. اگر هم چیزی نمایان باشد، آن هم متعلق به همه است.