غزل شمارهٔ ۲۶۴۷

هوش مصنوعی: این اشعار خطاب به کسی است که به حقایق عمیق زندگی پی برده و از دنیا و دغدغه‌هایش بی‌نیاز شده است. شاعر به او می‌گوید که اگر به اسرار حقیقت واقف شده‌ای، نباید خود را گرفتار عقل و هشیاری کاذب کنی. باید همچنان مانند دیوانگان و مجانین زندگی کنی و از عشق و ایثار غافل نشوی. او به مخاطب یادآوری می‌کند که نشستن و گوشه‌نشینی سودی ندارد و باید به‌همراه دیگر رندان به زندگی بپردازد. شاعر به او توصیه می‌کند که به دنیای آزاد و معنوی برود و از تاریکی‌های مادی فرار کند. به طور کلی، این شعر دعوت به زندگی‌ای آزاد و پر از عشق و ایثار است که از عقل و جدی گرفتن زندگی فاصله بگیرد.