غزل شمارهٔ ۲۶۷۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و جذابیت گل و تأثیر آن بر احساسات شاعر است. شاعر از بازگشت معشوق و تأثیر نگاه او به گل سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چگونه معشوق با زیبایی‌اش، گل را تحت تأثیر قرار داده و گل به خاطر شرم از زیبایی او عقب‌نشینی کرده است. همچنین شاعر به بوسه‌هایی اشاره می‌کند که میان او و خاکی که معشوق از آن آمده، رد و بدل می‌شود. در نهایت، او از دزدی لطفی سخن می‌گوید که خاک از حق خود کرده و به زیبایی معشوق پیوند خورده است. کل شعر نمایانگر عشق و زیبایی و تأثیر آن بر جان و روح شاعر است.
ز ما برگشتی و با گل فتادیدو چشم خویش سوی گل گشادی
هوش مصنوعی: تو از ما دوری کردی و به گل برگشتی، دو چشمت به سمت گل باز شده است.
ز شرم روی ما گل از تو بگریختز گل واگشتی اینجا سر نهادی
هوش مصنوعی: به خاطر شرمندگی ما، گل از تو دور شد. اگر از گل فاصله میگرفتی، اینجا سر خود را مینهاد.
نهادی سر که پای من ببوسینیابی بوسه گل را بوسه دادی
هوش مصنوعی: اگر کسی که سرش را میپرستید و احترام میگذاشتی، نتواند پای تو را ببوسد، پس بدان که برای بوسه گل هم ارزشی قائل نیستی.
بدان لب‌ها که بوی گل گرفته‌ستنیابی بوسه گرچه اوستادی
هوش مصنوعی: بدان که لبهایی که بوی گل میدهند، هرچند استاد هم باشند، بوسهای از آنها نخواهی یافت.
برای رفع بویش این دو لب راهمی‌مالم به خاکت من ز شادی
هوش مصنوعی: برای از بین بردن بویش، لبهای خود را از شادی به خاک تو میمالم.
کجا بردارم این لب از تو ای خاکولی فتنه توی گل را تو زادی
هوش مصنوعی: کجا میتوانم لبانم را از خاک تو جدا کنم، ای گل، اما تو خود سبب فتنهای در این خاک هستی.
تو آن خاکی که از حق لطف دزدیتو دزدی و مریدی و مرادی
هوش مصنوعی: تو موجودیتی هستی که از الطاف حق بهرهمند شدهای. تو هم از نعمتهای او بهرهمندی و هم پیرو و رهرو او هستی.