غزل شمارهٔ ۲۶۸۰
هوش مصنوعی: این ابیات به موضوع رنج و شادی انسان اشاره دارد. منادی می‌گوید که هیچ شادی بدون رنج به‌دست نمی‌آید و بر رنج‌هایی که در زندگی تجربه کرده‌ایم تأکید می‌کند. او از روز زایش انسان و اشک‌هایی که به خاطر رنج‌ها ریخته شده، یاد می‌کند. در ادامه، به خدای بزرگ اشاره می‌کند که از ابتدا انسان را با چالش‌ها روبرو کرده است. آهن به عنوان نمادی از سختی و تسلیم‌ناپذیری در برابر سختی‌ها ذکر می‌شود، اما در نهایت با فرایند تغییر، به آیینه‌ای شفاف تبدیل می‌شود و شکرگزاری را نشان می‌دهد. به طور کلی، این متن به تحولی می‌پردازد که انسان در مسیر رنج‌ها و چالش‌ها به آن دست می‌یابد.
چنین باشد چنین گوید منادیکه بی‌رنجی نبینی هیچ شادی
هوش مصنوعی: اگر از رنج و سختی نگذری، به هیچ وجه شادی را نخواهی دید.
چه مایه رنج‌ها دیدی تو هر روزتأمل کن از آن روزی که زادی
هوش مصنوعی: به چه اندازه رنج‌ها را تجربه کردی، هر روز کمی فکر کن به آن روزی که به دنیا آمدی.
چه خون از چشم و دل‌ها برگشاده‌ستکه تا تو چشم در عالم گشادی
هوش مصنوعی: چه غمی بر دل‌ها و چشمان ما سنگینی می‌کند که این همه اشک و اندوه از آنها میریزد، فقط به این خاطر که تو در این جهان حاضر و ناظر هستی.
خداوندا اگر آهن بدیدیز اول آن کشاکش کش تو دادی
هوش مصنوعی: پروردگارا، اگر از ابتدا به سرنوشت و چالشهای زندگی نگاه میکردی، تو همانی بودی که در زندگی من حرکت و تلاش را به من بخشیدی.
ز بیم و ترس آهن آب گشتیگدازیدی نپذرفتی جمادی
هوش مصنوعی: از ترس و وحشت، آهن ذوب شدی و دیگر حالت جامد را نداشتید.
ولیک آن را نهان کردی ز آهنبه هر روز اندک اندک می‌نهادی
هوش مصنوعی: ولی تو این احساس را به طور پنهانی در دل خود نگه داشتهای و هر روز به آرامی آن را بیشتر در وجودت جا میدهی.
چو آهن گشت آیینه به آخربگفتا شکر ای سلطان هادی
هوش مصنوعی: وقتی که آهن به شکل آینه در میآید، در پایان می‌گوید: سپاسگزارم، ای راهنمای نیک.