غزل شمارهٔ ۲۷۰۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و علاقه شدید شاعر به معشوقه‌اش است. شاعر هر لحظه آماده قربانی کردن زندگی‌اش برای اوست و او را در همه‌جا حس می‌کند. چشم‌های معشوق همه‌چیز را درباره حال شاعر بیان می‌کنند و او را از عشق و زیبایی معشوق شگفت‌زده کرده‌اند. شاعر به زیبایی‌های جهان اشاره می‌کند، اما هیچ چیز را به شیرینی و جذابیت معشوقش نمی‌بیند. عشق او هم در آشکار و هم در پنهان قابل مشاهده است و در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که عشق او از تمام جهان نیز ارزشمندتر است.
مرا هر لحظه قربان است جانیتو را هر لحظه در بنده گمانی
هوش مصنوعی: هر لحظه من به خاطر تو جانم را فدای تو میکنم و تو هر لحظه در دل من گمان شکست را داری.
دو چشم تو بیان حال من بسکه روشنتر از این نبود بیانی
هوش مصنوعی: چشم‌های تو آنقدر گویا و روشندند که دیگر هیچ کلامی برای بیان حال و احوالم لازم نیست.
جهان چون نی هزاران ناله داردکه یک نی دید از شکرستانی
هوش مصنوعی: دنیا مانند نی است که صدها ناله و شکایت در دل دارد، اما تنها یک نی از شیرینی و خوشیهای زندگی را میبیند.
از آن شکرستان دیدم نشان‌هاندیدم از تو شیرینتر نشانی
هوش مصنوعی: در سرزمین شیرینزبانها نشانههایی را دیدم، اما هیچکدام به شیرینی تو نبود.
مثال عشق پیدایی و پنهانندیدم همچو تو پیدا نهانی
هوش مصنوعی: عشق را نه جایی دیدهام که هم به وضوح آشکار باشد و هم در عین حال پنهان؛ یعنی تو را نمیتوانم با هیچ چیزی مقایسه کنم که هم در معرض دید باشد و هم در دل نهان.
جهان جویای توست و جای آن هستمثل بشنو که جان به از جهانی
هوش مصنوعی: این جهان در پی توست و جای تو در آن وجود دارد، مانند این که بشنوی که جان ارزشمندتر از کل جهان است.
نه‌ای بر آسمان ای ماه لیکنشود هر جا که تابی آسمانی
هوش مصنوعی: ای ماه، تو در آسمان نیستی، اما هر جا که درخشان باشی، آسمان را روشن میکنی.