غزل شمارهٔ ۲۷۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش محبوب و زیبایی او می‌پردازد. شاعر از سلطان جمال صحبت می‌کند که کمالات و ویژگی‌های برتر را در خود دارد. او به عنوان منبع خیال و محبت شناخته می‌شود و تأثیرات عمیقی بر خلق و خو و زندگی دیگران دارد. به تصویر کشیده شده است که این محبوب، حقیقتی پایدار و جاویدان است و نه مانند خورشید معمولی که در حال غروب است. او با قدرت خود، به دیگران زندگی و امید می‌بخشد و در عین حال، به نظر می‌رسد که کمی خود را در مراتب بالای عشق و زیبایی قرار داده است و به خاطر ناز و افسونش، گویی بی‌خیال از غم‌های دیگران است.
بیا ای آنک سلطان جمالیکمالات کمالان را کمالی
هوش مصنوعی: بیا ای کسی که پادشاه زیبایی، توانستهای تمام کمالات را به کمال برسانی.
خیالی را امین خلق کردیچنانک وهمشان شد که خیالی
هوش مصنوعی: تو به خیال کسی را امانت سپردی، به گونهای که آن خیال به واقعیت تبدیل شد و دیگران هم آن را به درستی درک کردند.
خیالت شحنه شهر فراق استتو زان پاکی تو سلطان وصالی
هوش مصنوعی: خاطرت از دوری و جدایی به من یادآوری می‌کند که تو با صفا و پاکیات، همچون پادشاهی در نزدیکی و وصال هستی.
تو خورشیدی و جان‌ها سایه تونه چون خورشید گردون در زوالی
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید هستی و جان‌ها در سایه تو قرار دارند، اما مانند خورشید در آسمان نیستی که به راحتی زوال پیدا کنی.
بخندانی جهان را تو نخندیبنالانی روان را تو ننالی
هوش مصنوعی: اگر تو باعث شادی و خنده در دنیا شوی، اما خودت هرگز نخندی، در عوض اگر دلهای دیگران را به گریه و اندوه واداری، تو هم هرگز نمیگویی که غمگینی.
تو دست و پای هر بی‌دست و پاییتو پر و بال هر بی‌پر و بالی
هوش مصنوعی: تو برههی ناتوانی و ضعف دیگران را برطرف میکنی و به آنها قدرت و انرژی میدهی.
هزاران مشفق غمخوار سازیولیک از ناز گویی لاابالی
هوش مصنوعی: بسیاری هستند که برایت دلسوزی و محبت دارند، اما از ناز و نازپروری تو به نظر میآید که بی‌خیال و بیتوجهی.