غزل شمارهٔ ۲۷۵۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساس دلتنگی و جستجوی وصال است. شاعر به محبوب خود، که او را دلبر بی‌دل‌ها می‌نامد، می‌گوید که او از درد جدایی رنج می‌برد و مانند کافری دلتنگ و پریشان است. شاعر خواستار نشان دادن مهر و محبت است و معتقد است که اسرار و حقیقت‌ها از طریق محبوب آشکار می‌شوند. او از محبوب می‌خواهد که همواره در کنار او باشد و به او اطمینان دهد که در خانه‌اش احساس ناامنی نکرده و از وحدت و الفت بهره‌مند است. در پایان، شاعر به اهمیت حضور محبوب در زندگی‌اش اشاره می‌کند، چرا که او را باعث آرامش و امنیت می‌داند.
ای دلبر بی‌دلان صوفیحاشا که ز جان بی‌وقوفی
هوش مصنوعی: ای محبوب بیمعنا، هرگز نمیتوانم از جان خود غافل شوم.
از هجر دوتا چو لام گشتیمدلتنگ ز غم چو کاف کوفی
هوش مصنوعی: از دوری همدیگر به شدت غمگین و دلگیر شدهایم، مانند کاف کوفی که به خاطر مشکلاتش پریشان است.
آن دم که به طوف خود بطوفیوآنگه که به خانه هم به طوفی
هوش مصنوعی: زمانی که به کار خود مشغول میشوی و در تلاش هستی، در عین حال باید به خانواده و خانهات نیز توجه کنی.
ما را بنمای مهر و الفتچون معدن مهری و الوفی
هوش مصنوعی: ما را به محبت و دوستی خود آشنا کن، چرا که تو خود سرچشمه مهر و محبت هستی.
مکشوف ز کشف توست اسرارزیرا که کشوف هر کشوفی
هوش مصنوعی: اسرار به خاطر کشفی که تو داری، روشن شده است؛ زیرا هر نوع کشفی از کشف تو نشأت میگیرد.
آنی که بری خسوف از ماهآن ماه نه‌ای که در خسوفی
هوش مصنوعی: زمانی که ماه در حال خسوف است، تو دیگر آن ماه درخشان نیستی. در حالتی که سایهای بر تو افتاده، نمیتوانی همانند آن ماهی باشی که در آسمان درخشان است.
آنی که بری کسوف از شمسآن شمس نه‌ای که در کسوفی
هوش مصنوعی: زمانی که خورشید در کسوف است، تو در واقع همان شمس نیستی که در کسوف قرار دارد.
در آحادیم ای مهندستو ساکن خانه الوفی
هوش مصنوعی: ما همه به نوعی تحت تأثیر تو هستیم، ای مهندس، تو که در خانهای پر از دوستی و محبت سکنی گزیدهای.
ای آحادی الوف را باشکاین جا تو به منزل مخوفی
هوش مصنوعی: ای تنها دلها، بدانید که این جا برای شما مکانی ترسناک و ناامن است.