غزل شمارهٔ ۲۷۷۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فضل الهی است. شاعر از قلب خود شکایت می‌کند که تحت تأثیر زیبایی‌های الهی و عشق قرار دارد. او معتقد است که حتی اگر یک سگ هم در مسیر عشق قرار گیرد، می‌تواند به بالاترین مقام‌ها برسد. افرادی که در عشق شکست خورده‌اند، هنوز امید دارند که روزی به وصال برسند. شاعر تأکید می‌کند که اگر کسی به درگاه خداوند مراجعه کند، می‌تواند به راحتی مشکلاتش را حل کند، زیرا همه چیز با لطف خدا آسان می‌شود.
ای قلب و درست را رواییپیش تو که زفت کیمیایی
هوش مصنوعی: ای دل، نه تنها بهتراز هر چیز، بلکه ارزشمند و ناب هستی.
در ره خر بد ز اسب رهواراز فضل تو کرده پیش پایی
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، به خاطر لطف و مهربانی تو، از اسب تندرو به سوی راه خرکم پیشی گرفتم.
گر پای سگی ره تو کوبدبر شیر وغاش برفزایی
هوش مصنوعی: اگر پای سگی بر شیر بکوبد و به او حمله کند، از آن نمیتوان به او افتخار کرد یا بر او افزوده شد.
در عشق تو پاشکستگاننددارند امید پرگشایی
هوش مصنوعی: عاشقان در عشق تو شکست خورده‌اند، اما هنوز امید دارند که روزی پرواز کنند و به آرزوهایشان برسند.
در تو مگسی چو دل ببنددیابد ز درت پر همایی
هوش مصنوعی: اگر دل کسی به تو وابسته شود، می‌تواند به راحتی از درگاه تو به آرزوهای بزرگ و والایی دست یابد.
فضل تو «عَلَیَّ هَیِّنٌ» گفتتا نگشاید ره گدایی
هوش مصنوعی: محبت و لطف تو زمانی می‌تواند به من کمک کند که راه گدایی و درخواست کمک را بگشاید.
خاموش که هر محال و صعبیآسان شود از کف خدایی
هوش مصنوعی: سکوت کن که هر کاری که دشوار و غیرممکن به نظر میرسد، به خواست خدا آسان خواهد شد.