غزل شمارهٔ ۲۷۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به انسان توصیه می‌کند تا با یار و همراه به خوبی رفتار کند و همواره در تلاش باشد که در زندگی تنها و رنج‌کشیده نماند. شاعر به اهمیت دوستی و هم‌نشینی با یاران اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که با یار خود یکی شود و خود را فراموش کند. همچنین، او بر این نکته تأکید می‌کند که نباید به ظواهر و بارهای سنگین دنیا توجه کرد، بلکه باید به مانند آب روان باشید و به دل‌خوشی و عیش واقعی دست یابید. در نهایت، از خواننده می‌خواهد که به دنیای دل و روحی که پر از لذت و خوشبختی است، وارد شود.
با یار بساز تا توانیتا بی‌کس و مبتلا نمانی
هوش مصنوعی: با دوستت مدارا کن تا جایی که میتوانی، تا در تنهایی و مشکلات نمانی.
بر آب حیات راه یابیگر سر موافقت بدانی
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به آب حیات برسی، باید با شرایط و خواستهها هماهنگ شوی.
با سایه یار رو یکی شومنمای ز خویشتن نشانی
هوش مصنوعی: با وجود اینکه همراه یار خود هستی، باید خود را فراموش کنی و نشانی از خودت نداشته باشی.
گر رطل گران دهند درکشای جان بگذار این گرانی
هوش مصنوعی: اگر بار سنگینی به تو بدهند، ای جان، آن را تحمل کن و این سنگینی را بپذیر.
ای دل مپذیر بیش صورتمی‌باش چو آب در روانی
هوش مصنوعی: ای دل، بیش از این ظاهر را قبول نکن، چرا که مانند آب در حال جاری بودن است.
پذرفتن صورت از جمادی استمفسر اگر از رحیق جانی
جاوید مدرس :تفسیر مکن اگر از جنس رحیق جان هستی
از صورت بگذر
اگر اهل معنی هستی
در مجلس دل درآ که آن جاعیش است و حریف آسمانی
هوش مصنوعی: به دل و جان در جمع حضور پیدا کن، زیرا آنجا فضایی شاداب و همراه با دوستان آسمانی است.