غزل شمارهٔ ۲۸۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و تأثیر آن بر عاشق را توصیف می‌کند. او به مجذوب شدن عاشقان در سایه محبت معشوق اشاره می‌کند و از شکستن موانع و توبه‌ها در عشق سخن می‌گوید. شاعر از نیک عهدی و دقت در رفتار معشوق یاد می‌کند و تأکید دارد که عشق حقیقی، همواره سرشار از شور و شوق است. همچنین به چهره زیبا و پرجاذبه معشوق و تأثیر آن بر دل عاشقان می‌پردازد و در نهایت به جدایی و رنج عاشقانی که از معشوق دور مانده‌اند اشاره می‌کند. این ابیات همزمان شیرینی عشق و درد فاصله از معشوق را به تصویر می‌کشد.
چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنیچون قضای آسمانی توبه‌ها را بشکنی
هوش مصنوعی: وقتی که تو آن پوشش را از چهرهات کنار بزنی و زیباییات را به نمایش بگذاری، مانند تغییرات سرنوشت، همه توبه‌ها و عذرها را نادیده میگیری.
منگر اندر شور و بدمستی من ای نیک عهدبنگر آخر در میی کاندر سرم می‌افکنی
هوش مصنوعی: به خودت ننگر و به حال آشفته و سرمست من توجه نکن، ای دوست خوب، بلکه به این نکته توجه کن که تو همواره در دل من تأثیر میگذاری و من را به سوی خود میکشی.
اول از دست فراقت عاشقان را تی کنیوآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کنی
هوش مصنوعی: ابتدا دل عاشقان را با جدایی خود میآزاری، و سپس آنها را آنقدر در عشق خود غرق میکنی که تمام وجودشان را به طلا تبدیل میکنی.
مه رخا سیمرغ جانی منزل تو کوه قافاز تو پرسیدن چه حاجت کز کدامین مسکنی
هوش مصنوعی: ای ماه روی زیبا، سیمرغ جان من! کوه قاف، جایی است که تو سکونت داری. آنها از تو پرسیدهاند چه نیازی داری و از کدام منزل آمدهای؟
چون کلام تو شنید از بخت نفس ناطقهکرد صد اقرار بر خود بهر جهل و الکنی
هوش مصنوعی: وقتی کلام تو را شنید، بخت فرصت داد تا به خودم اعتراف کنم و به خاطر نادانیام فریاد بزنم.
چون ز غیر شمس تبریزی بریدی ای بدندر حریر و در زر و در دیبه و در ادکنی
هوش مصنوعی: زمانی که از غیر شمس تبریزی جدا شدی، ای تن، در پارچههای نرم و گرانبها و در لباسهای فاخر و زیبا.