غزل شمارهٔ ۲۸۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی درباره جستجوی حقیقت و عشق به خداوند و لزوم دوری از مادیات است. شاعر بر این باور است که هر انسانی باید به سمت حقیقت و معنویت حرکت کند و از زرق و برق دنیوی بگریزد. او به زیبایی‌های divine و ماهیت روحانی انسان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که انسان باید به جایگاه واقعی خود در عالم وجود پی ببرد و به سمت عشق الهی برود. در نهایت، او به دعوت جان و ارتباط با خوبان اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که به درون خود بنگرد و زیبایی‌ها را کشف کند. از این رو، توجه به معانی عمیق و معنویت در زندگی ضروری است.
به چه روی پشت آرم به کسی که از گزینیسوی او کند خدا رو به حدیث و همنشینی
هوش مصنوعی: چرا باید به کسی که خداوند به سمت او توجه کرده است، بیتوجهی کنم و روی خود را از او برگردانم؟
نه که روی و پشت عالم همه رو به قبله داردکه ز کیمیاست مس را برهیدن از مسینی
هوش مصنوعی: نه اینکه همه چیز در دنیا به سمت قبله است، بلکه مانند کیمیاگری است که میتواند مس را از ویژگیهایش جدا کند و به طلا تبدیل کند.
همگان ز خود گریزان سوی حق و نعل ریزانکه ز کاسدی رسانمان به لطافت و ثمینی
هوش مصنوعی: همه از خود فاصله میگیرند و به سمت خدا میروند و میخواهند تلخیهای زندگی را با لطافت و ارزش بالاتر جبران کنند.
نه زمین ستان بخفته ز رخ فلک شکفتهز فلک نبات یابد برهد از این زمینی
هوش مصنوعی: نه زمین، در خواب نهفته است، و آسمان به زیبایی خود میدرخشد. گیاهان از آسمان بهرهمند میشوند و از این زمین، رها میشوند.
دهد آن حبوب علوی به زمین خوشی و حلویبه بهار امانتی‌ها بنماید از امینی
هوش مصنوعی: خداوند به زمین نعمتهای خوشمزه و لذیذی میدهد و بهار را به عنوان نشانهای از امانت و حفاظت نشان میدهد.
هله ای حیات حسی بگریز هم ز مسیسوی آسمان قدسی که تو عاشق مهینی
هوش مصنوعی: ای زندگی مادی، از اینجا بگریز و به سوی آسمان خالص برو، چرا که تو عاشق واقعی هستی.
ز برای دعوت جان برسیده‌اند خوبانکه بیا به معدن و کان بهل این قراضه چینی
هوش مصنوعی: به خاطر دعوت جانهای خوب، آمدهاند که تو نیز به این مکان ارزشمند برآیی و این چیزهای بیارزش را رها کنی.
به خدا که ماه رویی به خدا فرشته خوییبه خدا که مشک بویی به خدا که این چنینی
هوش مصنوعی: به خدا قسم که تو مانند ماه زیبا هستی، به خدا قسم که رفتارت همچون فرشتگان نیکو است، به خدا قسم که بوی تو شبیه مشک خوش عطر است، به خدا قسم که تو اینگونهای.
تو که یوسف زمانی چه میان هندوانیبرو آینه طلب کن بنگر که روی بینی
هوش مصنوعی: تو که مانند یوسف در اوج زیبایی، هر کجا که هستی، به دنبال آیینه بگرد تا به چهرهات نگاه کنی و ببینی چقدر جذاب هستی.
به صفا چو آسمانی به ملاطفت چو جانیبه شکفتگی چنانی به نهفتگی چنینی
هوش مصنوعی: تو به پاکی و صفا مانند آسمان هستی، به نرمی و لطافت مانند جان، به شکفتگی و جوانهزنی همچون گل، و به پنهانکاری و رازآلودگی مشابه چیزی عمیق و نهفته.
به خزینه خوب رختی ز قدیم نیکبختیبه نبات چون درختی به ثبات چون یقینی
هوش مصنوعی: به ترکهای از گذشته نیکبختی، وجودت را با صفا و طراوت مانند درخت، و ثباتت را مانند یک یقین محکم استوار کن.
شده‌ام چو موم ای جان به هوای مهر سلطانبرسان به موم مهرش که گزیده‌تر نگینی
هوش مصنوعی: من به عشق و محبت همچون موم نرم شده‌ام، ای جانم، پس به موم محبت او برسان که او از همه جواهرات ارزشمندتر است.
هله بس که کاسه‌ها را به طعام او است قیمتو اگر نه خاک نه ارزد همه کاسه‌های چینی
هوش مصنوعی: واقعا چه بسیارند ظرفهایی که به خاطر غذای او ارزش دارند، وگرنه حتی خاک هم به اندازه این ظرفهای چینی نمیارزد.