غزل شمارهٔ ۲۸۶۹

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ دل‌مشغولی و عشق به معشوق و تاثیر آن بر دانشمند است. شاعر به وصف حال خود می‌پردازد و می‌گوید که غم عشق و اشتیاق به معشوق او را خسته و در عین حال شیفته کرده است. او از رحمت و کرم معشوق امید دارد و بیان می‌کند که حتی خوبی‌های معشوق نیز برای او نیکوست. با اشاره به احساساتی چون جنون و عشق، شاعر به تناقض میان عقل و احساس اشاره می‌کند و می‌گوید که در اثر عشق، قاعده‌های عقل از بین می‌رود. همچنین، او به گزندهای عشق و غم‌های دل نیز اشاره دارد و می‌گوید که عشقش او را به مدرسهٔ عشق کشانده و موفقیت‌هایی کسب کرده است. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که در این معبد عشق، زبانش از بیم ملال بسته شده است.