غزل شمارهٔ ۲۹۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از عشق و نور الهی می‌پردازد. شاعر از تأثیرات عمیق عشق بر زندگی انسان‌ها و تغییرات ناشی از آن صحبت می‌کند. او به زیبایی عشق اشاره می‌کند که مانند دریا می‌جوشد و همه چیز را در آتش خود درمی‌نوردد. همچنین، به سجده دینداران در برابر وجود مقدس شمس تبریزی اشاره می‌کند و بر اهمیت بوسه بر خاک پای او تأکید می‌ورزد. در نهایت، شاعر به بی‌وجودی و لزوم درک وجود الهی می‌پردازد و به آثار مثبت و منفی آن اشاره می‌کند.
آفتابا سوی مه رویان شدیچرخ را چون ذره‌ها برهم زدی
هوش مصنوعی: ای آفتاب! تو به سوی صورتهای زیبا رفتی و مانند ذرات گرد و غبار، آسمان را به هم ریختی.
آتشی در کفر و ایمان شعله زدچون بگستردی تو دین بیخودی
هوش مصنوعی: آتشی در دل کفر و ایمان روشن شد وقتی که تو این دین بیخودی را منتشر کردی.
پست و بالا عشق پر شد همچو بحرچشمه چشمه جوش جوش سرمدی
هوش مصنوعی: عشق در همه جا فراگیر شده و مانند دریایی است که از چشمههای جوشانی پر شده و مدام در حال جوش و خروش است.
عالمی پرآتش عشاق بودبر سر آتش تو آتش آمدی
هوش مصنوعی: در جهانی پر از عشق و اشتیاق، تو با وجود عشق خود به آتش این احساسات دامن زدی و به شعلهوری آن افزودهای.
هر سحرگه پیش قانون‌های توسجده آرد دین پاک احمدی
هوش مصنوعی: هر صبحگاهی، دین پاک پیامبر احمد در برابر قواعد و اصول تو تواضع و احترام نشان میدهد.
بی وجودی گر تو را نقصان نهدبی وجودان را چه نیکی یا بدی
هوش مصنوعی: اگر وجود تو دچاری از نقصان شود، وجود نداشتن دیگران چه نیکی یا بدی میتواند داشته باشد؟
خاک پای شمس تبریزی ببوستا برآری سر ز سعد و اسعدی
هوش مصنوعی: برای رسیدن به سعادت و خوشبختی، خاک پای شمس تبریزی را ببوس، تا از غم و تنهایی رهایی پیدا کنی و به خوشحالی و آرامش دست یابی.