غزل شمارهٔ ۲۹۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت تحت تأثیر عشق شمس تبریزی قرار دارد. او به زیبایی و قدرت عشق او اشاره می‌کند و از درد و رنجی که در نتیجه این عشق تجربه می‌کند صحبت می‌کند. شاعر از خطرات عشق می‌گوید و از طرفی، حقیقی‌ترین و عمیق‌ترین احساساتش را در مواجهه با عشق شمس بیان می‌کند. او خواستار حضوری عمیق و معنوی از شمس است تا بتواند خود را در این عشق گم کند و به مرحله‌ای از وجود برسد که در آن همه چیز را از دست بدهد و به نوعی فناء در عشق برسد. این اشعار به خوب‌یابی و جنون ناشی از عشق و نیاز به وصال اشاره دارد.
ناگهان اندر دویدم پیش ویبانگ برزد مست عشق او که هی
هوش مصنوعی: ناگهان به سرعت به سوی او دویدم و با فریاد عشق او را صدا زدم که ای وای!
هیچ می‌دانی چه خون ریز است او؟چون توی را زهره کی بوده‌ست کی؟
هوش مصنوعی: آیا می‌دانی او چقدر خطرناک و خونسرد است؟ چون تو چه کسی بودهای که با او مقابله کنی؟
شکران در عشق او بگداختندسربریده ناله کن مانند نی
هوش مصنوعی: در عشق او، شکرها بر اثر سوز و گداز قلبی نابود شدند، مانند نی که از دلش نالهای پدید میآید.
پاک کن رگ‌های خود در عشق اوتا نبرد تیغ او پایت ز پی
هوش مصنوعی: رگ‌های خود را از عشق او خالی کن تا تیغ او نتواند تو را از راهت منحرف کند.
بر گلستانش گدازان شو چو برفتا برآرد صد بهار از ماه دی
هوش مصنوعی: باید مانند برف بر روی گلستانش ذوب شوی تا از سردی دی ماه، زندگی و شادابی بهار را به ارمغان بیاوری.
یا درآ و نرم نرمک مرده شوتا تو را گویند ای قیوم حی
هوش مصنوعی: به آرامی و به تدریج خود را تسلیم کن، تا به تو بگویند ای منبع زندگی و باقی.
حبس کن مر شیره را در خنب حقتا بجوشد وارهد از نیک و بی
هوش مصنوعی: عسل را در ظرفی ببند تا به جوش بیفتد و از چیزهای خوب و بد جدا شود.
شمس تبریزی بیا در من نگرتا ببینی مر مرا معدوم شی
هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، به من نگاه کن تا ببینی که من چگونه وجودم را از دست دادهام و هیچ شدهام.