غزل شمارهٔ ۲۹۶۷
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به حالت شادی و نویدبخشی بهار و زندگی اشاره دارد. شاعر از تجدید حیات و نشاطی که با آمدن بهار به وجود می‌آید، صحبت می‌کند. او به عشق و شوق درونی خود می‌پردازد و از زیبایی‌های طبیعت و نور الهی سخن می‌گوید. حس آرامش و مستی از عشق، همراه با تفکری متعالی در مورد وجود و کنش‌های جان را می‌توان در شعر مشاهده کرد. در نهایت، شاعر خواستار رهایی از قید و بندهای دنیوی است تا به نور حقیقت دست یابد.
آمد ز نای دولت بار دگر نواییای جان بزن تو دستی وی دل بکوب پایی
هوش مصنوعی: دولت دوباره لب به نوا گشود و سرود خوشی به گوش رسید. ای جان، تو هم با دست خود همراهی کن و با پا، آن دل شاد را به حرکت درآور.
تابان شده‌ست کانی خندان شده جهانیآراسته‌ست خوانی در می‌رسد صلایی
هوش مصنوعی: آسمان درخشان شده و دنیا شاداب گشته است، سفرهای زیبا پهن شده و ندایی از می‌آید.
بر بوی نوبهاری بر روی سبزه زاریدر عشق خوش عذاری ما مست و های هایی
هوش مصنوعی: به عطر بهار بر روی چمنهای سرسبز نشستهایم و در عشق، زیبایی‌های عشق را با شور و شوق تجربه میکنیم.
او بحر و ما سحابی او گنج و ما خرابیدر نور آفتابی ما همچو ذره‌هایی
هوش مصنوعی: او مانند دریا است و ما مانند ابرهای او هستیم، او مانند گنجی است و ما مانند ویرانهای در کنار او. در نور آفتاب، ما همچون ذرههای ریز میمانیم.
شوریده‌ام معافم بگذار تا بلافممه را فروشکافم با نور مصطفایی
هوش مصنوعی: من در حالتی پر شور و شوق هستم و از من عذرخواهی کن. بگذار تا به عشق و به جمال پیامبر، به عمق نور و روشنایی بپردازم.