غزل شمارهٔ ۳۰۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و احوال انسانی می‌پردازد که در جستجوی حقیقت و عشق است. شاعر از شخص می‌پرسد که آیا از دنیای واقعی فاصله گرفته و به مواد دنیوی و عواطف سطحی اکتفا کرده است. او اشاره می‌کند که درون انسان گنجی از عشق و حقیقت وجود دارد که به دلایل مختلف نادیده گرفته شده. همچنین، شاعر به زیبایی‌ها و واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌خواهد تا فرد به عمق وجود خود و ارزش‌های واقعی‌اش بازگردد. در نهایت، او به تأثیرات عشق و محبت اشاره می‌کند که از شعله‌ور شدن احساسات ناشی می‌شود و بر زندگی انسان تأثیر می‌گذارد.
جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ایآب دگر خورده‌ای زانک گل آلوده‌ای
هوش مصنوعی: جای دیگری بوده‌ای و نتوانستهای خود را پر کند، آب دیگری نوشیدهای و در اثر آن به چیزی آلوده شدهای.
مست دگر باده‌ای کاحمق و بس ساده‌ایدل چه بدو داده‌ای رو که نیاسوده‌ای
هوش مصنوعی: خود را از عشق و شور و شوق پر کردهای، اما بیحساب و بیتوجه به دل خود، چه چیزی را به او واگذار کردهای که هنوز آرام نیستی؟
گنج روان در دلت بر سر گنج این گلتگیرم بی‌دیده‌ای آخر نشنوده‌ای
هوش مصنوعی: داستانی از گنج و دارایی در دل تو وجود دارد، اما من به خاطر این گلی که بر سر آن گنج است، نمیتوانم احساساتم را به تو ابراز کنم. آخرین بار که چیزی شبیه به این را شنیدهام، بدون آنکه از دیدن آن چیزی بدانم.
چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشمچون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده‌ای
هوش مصنوعی: چشمان سفید از نشانههای نفس و خشم است، مثل این که برای درمان درد، از سنگ یشم سرمه درست کنی و آن را پاک کنی.
از نظر لم یزل دارد جانت تگلپرتو خورشید را تو به گل اندوده‌ای
هوش مصنوعی: از نظر همیشه حاضر، جان تو روشنایی خورشید را دارد، ولی تو آن را با گل پوشاندهای.
گنج دلت سر به مهر وین جگرت کان مهرای تو شکم خوار چند در هوس روده‌ای
هوش مصنوعی: محبت واقعی در دل تو پنهان است و این عشق باعث می‌شود که تو به فکر لذتهای زودگذران نباشی. چرا عذاب شکم را به خاطر هوسهای بیهوده تحمل میکنی؟
از اثر شمس دینست این تبش عشق تووز تبریزست این بخت که پرورده‌ای
هوش مصنوعی: این علاقه و عشق به تو نتیجه وجود شمس دین است و بخت من هم از تبریز است که تو را پرورش داده است.