غزل شمارهٔ ۳۰۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از سرور و وجد روحی اشاره می‌کند که ناشی از عشق و نزدیکی به ذات باری‌تعالی است. او می‌گوید که جانش از هستی معمولی جدا شده و در مستی عشق به شهنشاه واقعی (خدا) دچار دگرگونی شده است. شاعر از تجارب عمیق خود سخن می‌گوید و به تأثیر عشق بر او می‌پردازد، همچنین به رهایی از رنج‌های زندگی و فقر می‌پردازد. او به شدت از وجود عشق الهی خوشحال است و این عشق را به عنوان منبع شفا و تبدیلی می‌داند. در انتها، به شمس تبریز، یکی از عارفان بزرگ، اشاره کرده و جنس‌های معنوی ارزشمند را در این عشق به او مرتبط می‌سازد.
رهید جان دوم از خودی و از هستیشده‌ست صید شهنشاه خویش در مستی
هوش مصنوعی: روح من از قید خود و هستی رها شده و در حالت سرمستی به دام پادشاه خود گرفتار شده است.
زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاهزهی بلند که جان گشت در چنین پستی
هوش مصنوعی: چه وجود زیبایی که در جهل و بیخبری ناگهان جان گرفت! چه بلندی عجیبی که در چنین حالتی که به نظر میرسد پایین است، جان پیدا کرد!
درست گشت مرا آنچ من ندانستمچو در درستی ای مه مرا تو بشکستی
هوش مصنوعی: آن چه را که نمیدانستم، به درستی برایم روشن شد، وقتی که ای ماه، تو باری مرا از شک و تردید رهانیدی.
چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشادچو خون بجستم از تن زهی سبک دستی
هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو به اوج خود رسید و دروازههای رهایی را برای من باز کرد، انگار که از بدنم خون میجوشید و در این حالت، حس سبکی و آزادی عمیقی را تجربه کردم.
طبیب فقر بجست و گرفت گوش دلمکه مژده ده که ز رنج وجود وارستی
هوش مصنوعی: پزشک فقر به دنبالم آمد و گوش دلم را گرفت تا بشنوم که از رنج وجودم رهایی یافتهام.
ز انتظار رهیدی که کی صبا بوزدنه بحر را تو زبونی نه بسته شستی
هوش مصنوعی: به زودی از انتظار رهایی مییابی، ای نسیم که کی وزیدن آغاز کنی. نه دریا تو را حقیری میفهمد و نه بستهای که به زنجیر کشیده شدهای.
ز شمس تبریز این جنس‌ها بخر بفروشز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستی
هوش مصنوعی: از شمس تبریز این نوع کالاها را خرید و فروش کن، همانطور که وقتی کیسهای بر کمر میبندی، پول نقدی که در آن است را به کار میگیری.