غزل شمارهٔ ۳۱۱۱ - مولانا

تو چنین نبودی تو چنین چراییچه کنی خصومت چو از آن مایی

دل و جان غلامت چو رسد سلامتتو دو صد چنین را صنما سزایی

تو قمرعذاری تو دل بهاریتو ملک نژادی تو ملک لقایی

فلک از تو حارس زحل از تو فارسز برای آن را که در این سرایی

دل خسته گشته چو قدح شکستهتو چو گم شدستی تو چه ره نمایی

بده آن قدح را بگشا فرح راکه غم کهن را تو بهین دوایی

دل و جان کی باشد دو جهان چه باشدهمه سهل باشد تو عجب کجایی

بگذار دستان برسان به مستانز عطای سلطان قدح عطایی

همگی امیدی شکری سپیدیچو مرا بدیدی بکن آشنایی

شکری نباتی همگی حیاتیطبق زکاتی کرم خدایی

طرب جهانی عجب قرانیتو سماع جان را تر لایلایی

بزنی ز بالاتر لایلالاتو نه یک بلایی تو دو صد بلایی

دل من ببردی به کجا سپردینه جواب گویی نه دهی رهایی

بفزا دغا را بفریب ما رابر توست عالم همه روستایی

سر ما شکستی سر خود ببستیکه خرف نگردد ز چنین دغایی

به پلاس عوران به عصای کورانچه طمع ببستی ز چه می‌ربایی

به طمع چنانی به عطا جهانیعجب از تو خیره به عجب نمایی

خمش ای صفورا بگذار او راتو ز خویشتن گو که چه کیمیایی

نه به اختیاری همه اضطراریتو به خود نگردی تو چو آسیایی

تو یکی سبویی چو اسیر جوییجز جو چه جویی چو ز جو برآیی

تو به خود چه سازی که اسیر گازیتو ز خود چه گویی چو ز که صدایی

خمش ای ترانه بجه از کرانهکه نوای جانی همگی نوایی