غزل شمارهٔ ۳۲۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش شخصی بزرگ و با فضیلت می‌پردازد که او را ولی نعمت و سلطان خود می‌داند. شاعر از وفا و مهربانی او سخن می‌گوید و در عین حال از درد جدایی و بی‌وفایی گلایه می‌کند. او به تصویری از احساسات خود در دل‌تنگی و غم می‌پردازد و به زیبایی و عمق عشقش اشاره می‌کند. همچنین به توصیف حال و هوای خود در دوری از محبوب و تاثیرات منفی آن بر روحش می‌پردازد. در انتهای شعر، شاعر به حضور معنوی محبوب خود در زندگی‌اش اعتراف می‌کند و او را ناظر بر تمام احساسات و هستی‌اش می‌داند.
یا وَلی نِعمَتی وَ سُلطانیسابِق‌الحُسنُ ما لَهُ ثانی
هوش مصنوعی: ای ولی نعمت من و سلطانی که زیباییات بینظیر است و هیچکس در زیبایی تو قابل مقایسه نیست.
انت بحر تحیط بالدنیامدمن جوهر و مرجان
هوش مصنوعی: تو مانند دریایی هستی که دنیا را در بر گرفتهای و پر از جواهر و مرجانهایی با ارزش هستی.
کان بنیان عبد کم خربارمنی هو و شید ارکانی
هوش مصنوعی: بنیان آن بنده چنان ضعیف است که او و شکرش به هم فرو میریزند.
کیف هذاالجفا و انت وفا؟کیف اردیتنی بنسیان
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم این بیرحمی را تحمل کنم در حالی که تو با وفا بودی؟ چگونه ممکن است با فراموشی مرا به این حال و روز بیندازی؟
حیة البین کلما هاجتلسعت مثل لسع ثعبان
هوش مصنوعی: هر زمان که جدایی و دوری به وجود میآید، مانند نیش زدن یک مار دردناک و آزاردهنده است.
ظل خدی مزعفرا کدراسال دمعی کمایع آن
هوش مصنوعی: سایهی بستر گیسوانت مانند شکوفههای زعفران است، و اشکهای تو مانند شراب سیاه و غلیظی میباشد.
ارع قلبا هواک ساکنهلیس لی غیر عطفکم بانی
هوش مصنوعی: دل من در آرامش تو است و هیچ تمایلی غیر از عشق به شما ندارم.
شمتت فی‌الشجون اعدائیکم تباکوا علی اخوانی
هوش مصنوعی: در دل شوق و اندوه، دشمنان من چقدر برادرانم را به خاطر من میگریند.
یا محیطا بروحه‌الدنیاانت بالروح حاضر دانی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تو در ارتباط با روح دنیا و وجود آن، همیشه حاضری و درک میکنی که این روح چه تاثیری بر زندگیها دارد.