بخش ۱۰۹ - پذیرا آمدن سخن باطل در دل باطلان
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم حقیقت و دروغ می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که حقیقت در حضور انسان‌های نادرست، به اشتباه درک می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که هرگاه حقیقت را در برابر دروغ بگذاریم، دروغ خود را بیشتر نشان می‌دهد. او به این نکته می‌پردازد که در میان انسان‌های نیکو، حقیقت و دوستی وجود دارد اما در میان افراد بد، تنها دروغ و خندیدن به حقیقت دیده می‌شود. در نهایت، شاعر به این باور می‌رسد که دل‌های پاک به حقیقت دست می‌یابند و چشم‌های نادان نمی‌توانند شاهد نور حقیقت باشند.
گفت اینک راست پَذْرُفتم به جانکَژ نماید راست در پیش کَژان
هوش مصنوعی: میگوید: حالا راست را به جانم پذیرفتم، و راست به جلو میرود در حالی که کجها را به کجایی میبرد.
گر بگویی اَحولی را: «مَه، یکی‌ست»گویدت: «این دُوست و، در وحدت شَکی‌ست»
هوش مصنوعی: اگر به کسی که در حالتی خاص و متفاوت از دیگران است بگویی که همه چیز یکی است، او به تو پاسخ خواهد داد که این دوگانگی وجود دارد و در واقع در اصل یکپارچگی شک و تردید وجود دارد.
وَر بَرو خندد کسی، گوید: دو استراست دارد، این سزای بَدخو است
هوش مصنوعی: اگر کسی برود و بخندد، میگوید که دو درست است، این مجازات بد رفتاری است.
بر دروغان، جمع می‌آید دروغللخبیثات الخبیثین زد فروغ
هوش مصنوعی: دروغگویی به دور از حقیقت، از افرادی رنجور و شرور جمع می‌شود و در تاریکی، نور دروغ آنها نمایان می‌شود.
دل‌فراخان را بُوَد دستِ فراخچشم‌کوران را عِثارِ سنگ‌لاخ
هوش مصنوعی: دل‌های بزرگ و گشاده، در برابر مشکلات و چالشها، به خوبی میتوانند مقاومت کنند، اما افرادی که بینش و درک درستی ندارند، ممکن است با سختیها و موانع سنگینتری روبهرو شوند.