بخش ۸۳ - صفت بعضی اولیا کی راضی‌اند به‌احکام و لابه نکنند کی این حکم را بگردان
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف گروهی از عارفان و اولیا می‌پردازد که از دعا و اعتراضی به قضا و قدر برخوردار نیستند. آنها به رضایت و تسلیم در برابر تقدیر الهی می‌رسند و برخی از آنها حتی از درخواست کمک یا رهایی از مشکلات خودداری می‌کنند، زیرا به این باورند که هر چه اتفاق می‌افتد، حکمتی در آن نهفته است. در نتیجه، آنها به روش خاصی از زندگی و درک قضا و قدر دست می‌یابند و به جاودانگی و آرامش درونی می‌رسند.
بشنو اکنون قصهٔ آن ره‌روانکه ندارند اعتراضی در جهان
هوش مصنوعی: اکنون داستان افرادی را بشنو که در جهان هیچ گونه اعتراضی ندارند و به راه خود ادامه میدهند.
ز اولیا اهل دعا خود دیگرندکه همی‌دوزند و گاهی می‌درند
هوش مصنوعی: دلهای صمیمی و نزدیک به خدا با دیگران فرق دارند. آنها گاهی وقتها دعا می‌کنند و گاهی نیز در تنگناها و مشکلات، به درگاه خدا رو میآورند و از او کمک میطلبند.
قوم دیگر می‌شناسم ز اولیاکه دهانشان بسته باشد از دعا
هوش مصنوعی: گروهی از انسانها را می‌شناسم که از بزرگان و شخصیتهای معنوی هستند، ولی در دل خود دعا نمیکنند و زبانشان به دعای شفاهی باز نیست.
از رضا که هست رام آن کرامجُستن دفع قضاشان شد حرام
هوش مصنوعی: از رضا که به وجود آمده، طلب بخشش و نعمت از آن انسانهای بزرگ و کرامتدار، دیگر جایز نیست چون موجب دفع سرنوشتشان میشود.
در قضا ذوقی همی‌بینند خاصکفرشان آید طلب کردن خلاص
هوش مصنوعی: در سرنوشت، برخی افراد به نوعی لذت میبرند، اما برای آنها طلب نجات و رهایی از سختیها به نوعی نشانهی کفر و بیاعتنایی است.
حُسن ظنی بر دل ایشان گشودکه نپوشند از عَمی جامهٔ کبود
هوش مصنوعی: زیبایی شکوفایی آنقدر بر دل آنها تأثیر گذاشت که دیگر از پوشیدن لباس کبود خودداری نکردند.