بخش ۹۹ - بیان اشارت سلام سوی دست راست در قیامت از هیبت محاسبه حق از انبیا استعانت و شفاعت خواستن
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و جستجوی چاره در روز سختی می‌پردازد. شاعر از زبان پیغامبران می‌گوید که زمان چاره‌یابی سپری شده و چاره‌ای در دسترس نیست. مرغی بی‌هنگام به بی‌کسی خود اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که از او دور شوند. او به خداوند دعا می‌کند و از ناامیدی خود می‌گوید، در حالی که در نهایت به خداوند ایمان دارد و می‌داند که تنها اوست که می‌تواند راهی بیابد. در نهایت، شاعر با نشان دادن حالات در نماز و دعا، بر اهمیت ایمان و توکل بر خدا تأکید می‌کند.
انبیا گویند روز چاره رفتچاره آنجا بود و دست‌افزار زفت
هوش مصنوعی: پیامبران میگویند در روز قیامت، هنگامه و چارهسازی فرا خواهد رسید و آنجا است که تنها راه نجات و ابزار کار برای انسانها وجود دارد.
مرغ بی‌هنگامی ای بدبخت روترک ما گو خون ما اندر مشو
هوش مصنوعی: ای پرنده ناامید و بیصدا، دور از ما مرو! خون ما را به ناحق در مشو.
رو بگرداند به سوی دست چپدر تبار و خویش گویندش که خَپ
هوش مصنوعی: وقتی که او به سمت چپش نگاه می‌کند و به خانواده و نزدیکانش توجه می‌کند، به او میگویند که حالش خوب نیست و حالتی نگرانکننده دارد.
هین جواب خویش گو با کردگارما کییم ای خواجه دست از ما بدار
هوش مصنوعی: ببین، با خدا درباره خودت صحبت کن و بگو که ما کی هستیم. ای آقای من، از ما دست بردار.
نه ازین سو نه از آن سو چاره شدجان آن بیچاره‌دل صد پاره شد
هوش مصنوعی: نه از طرف این دنیا و نه از طرف آن دنیا، هیچ راهی برای نجات جان آن دلسوخته وجود ندارد و دلش به صد پاره تبدیل شده است.
از همه نومید شد مسکین کیاپس برآرد هر دو دست اندر دعا
هوش مصنوعی: کیا، که در وضعیت ناامیدی قرار دارد، از همه چیز ناامید شده و به امید دعا کردن با دو دست بلند میشود.
کز همه نومید گشتم ای خدااول و آخر توی و منتها
هوش مصنوعی: ای خدا، من از همه چیز ناامید شدهام و تنها به تو پناه میآورم، که تو آغاز و پایان همه چیز هستی.
در نماز این خوش اشارتها ببینتا بدانی کین بخواهد شد یقین
هوش مصنوعی: در نماز، نشانههای زیبا و دلنشین را مشاهده کن تا بفهمی که این حالت، نشانی است از یقین و حقیقتی که باید به آن باور داشته باشی.
بچه بیرون آر از بیضه نمازسر مزن چون مرغ بی تعظیم و ساز
هوش مصنوعی: بچه را از جایش بیرون نیاور و نماز را به درستی انجام بده، مثل مرغی که بیاحترام و بیتوجهی نمیتواند آواز بخواند.