بخش ۱۳۵ - مکرر کردن کافران حجتهای جبریانه را
هوش مصنوعی: قوم می‌گویند که رنج و درد ما درمانی ندارد و این رنجی نیست که دوا بتواند آن را تسکین دهد. سالها به ما نصیحت کردند و هر لحظه بار رنج ما سنگین‌تر شد. اگر درمانی برای این بیماری وجود داشت، حداقل کمی از آن کم می‌شد. همچنین، وقتی که سده (یا سال جدید) می‌رسد، آب در دل نخواهد بود و حتی اگر دریا را هم بنوشیم، دیگر جایی برای تسکین نخواهد بود. در نهایت، این درد و تشنگی هیچگونه تسکینی نمی‌یابد.
قوم گفتند ای گروه این رنج مانیست زان رنجی که بپذیرد دوا
هوش مصنوعی: قوم گفتند که ای جمع، این درد و رنجی که ما میکشیم، از آن دردی نیست که درمانش پذیرفته شود.
سالها گفتید زین افسون و پندسخت‌تر می‌گشت زان هر لحظه بند
هوش مصنوعی: سالها دربارهی این جادو و افسون صحبت کردید و هر بار که حرف میزدید، ما بیشتر در زنجیر و بند آن گرفتار میشدیم.
گر دوا را این مرض قابل بدیآخر از وی ذره‌ای زایل شدی
اگر این مرض این دوا را قبول می کرد(این دارو مرهمی بر این بیماری بود) حداقل یه ذره از درد و رنج بیماری کم می شد(ذره ای بهبود حاصل می شد)
سُدّه چون شد آب ناید در جگرگر خورد دریا رود جایی دگر
هوش مصنوعی: وقتی سدی خراب شود، آب به جگر نمیرسد، حتی اگر دریا هم باشد، آب به مکانی دیگر میرود.
لاجرم آماس گیرد دست و پاتشنگی را نشکند آن استقا
هوش مصنوعی: برخلاف تصور، تشنگی نمیتواند باعث شود که دست و پای انسان متورم نشود و این وضعیت اجتنابناپذیر است.