بخش ۸۰ - معشوقی از عاشق پرسید کی خود را دوست‌تر داری یا مرا گفت من از خود مرده‌ام و به تو زنده‌ام از خود و از صفات خود نیست شده‌ام و به تو هست شده‌ام علم خود را فراموش کرده‌ام و از علم تو عالم شده‌ام قدرت خود را از یاد داده‌ام و از قدرت تو قادر شده‌ام اگر خود را دوست دارم ترا دوست داشته باشم و اگر ترا دوست دارم خود را دوست داشته باشم هر که را آینهٔ یقین باشد گرچه خود بین خدای بین باشد اخرج به صفاتی الی خلقی من رآک رآنی و من قصدک قصدنی و علی هذا

هوش مصنوعی: در این شعر، معشوق با عاشق در مورد محبت و فانی شدن در یکدیگر گفتگو می‌کند. معشوق از عاشق می‌پرسد که آیا او را بیشتر دوست دارد یا خود را. عاشق پاسخ می‌دهد که از وجود خود فانی شده و تنها عشق معشوق در وجودش باقی مانده است. او تشبیه می‌کند که همچون سنگی که از نور آفتاب پر می‌شود و دیگر هیچ وصفی از خود ندارد، او نیز با عشق معشوق پر شده است. سپس به مسأله «خوددوستی» و «عشق به معشوق» پرداخته می‌شود و این دو به نوعی یکی تلقی می‌شوند. عاشق راجع به کافرانی که خود را دوست دارند، هشدار می‌دهد، زیرا این نوع عشق به خود، تاریکی است و حقیقی نیست. در نهایت، به تلاش برای کاهش سنگینی وجود و رسیدن به صفای حقیقی و نورانیت اشاره می‌کند و تأکید می‌شود که با صبر و جهد می‌توان به حقیقت و عشق واقعی رسید. همچنین اشاره‌ای به عبادت و بندگی و راه‌های رسیدن به خداوند دارد.