بخش ۱۲۴ - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق
هوش مصنوعی: در این شعر، شیخی با مریدش به سفری می‌رود که در آنجا برای تامین نان دچار مشکل هستند. مرید از ترس گرسنگی و قحطی نگران است، اما شیخ با آگاهی از اوضاع، به مرید می‌فهماند که نگران نباشد. او به مرید یادآوری می‌کند که او در بین کسانی نیست که بدون زحمت نانشان تامین شود و گرسنگی خاص بندگان خداست. شیخ به مرید می‌گوید که باید از نگرانی‌ها فاصله بگیرد و به توکل و صبر توجه کند. او تاکید می‌کند که رزق و روزی هر فرد به او خواهد رسید و مرید نباید به خاطر ترس از گرسنگی، خود را تحت فشار قرار دهد. در نهایت، او انسان را تشویق می‌کند که با توکل و اطمینان به خداوند زندگی کند.
شیخ می‌شد با مریدی بی‌درنگسوی شهری نان بدانجا بود تنگ
هوش مصنوعی: شیخ به همراه مریدش بیهیچ درنگی به سوی شهری حرکت میکرد که در آنجا کـــمبود نان وجود داشت.
ترس جوع و قحط در فکر مریدهر دمی می‌گشت از غفلت پدید
هوش مصنوعی: مرید هر لحظه به خاطر ترس از گرسنگی و قحطی در فکر بود و غفلتهایش او را آزار میداد.
شیخ آگه بود و واقف از ضمیرگفت او را چند باشی در زحیر
هوش مصنوعی: شیخ به خوبی آگاه و از نیتها و نافرمانیهای او باخبر بود و به او گفت: چقدر میخواهی در دنیا از لذتها بهرهمند باشی؟
از برای غصهٔ نان سوختیدیدهٔ صبر و توکل دوختی
هوش مصنوعی: به خاطر غم نداشتن نان، چشمانت را به صبر و اعتماد به خدا دوختی.
تو نه‌ای زان نازنینان عزیزکه ترا دارند بی‌جوز و مویز
هوش مصنوعی: تو از آن عزیزان و نازنینان نیستی که بدون هیچ قید و شرطی به تو اهمیت دهند.
جوع رزق جان خاصان خداستکی زبون هم‌چو تو گیج گداست
هوش مصنوعی: گرسنگی و نیاز به روزی، نشاندهندهٔ روحیهٔ خاص بندگان خداست. اما تو، همچون یک گدا، درگذر زمان و موقعیت خود گیج و سردرگم شدهای.
باش فارغ تو از آنها نیستیکه درین مطبخ تو بی‌نان بیستی
هوش مصنوعی: تو از آن چیزهایی که در این آشپزخانه وجود دارد و بدون نان هستند، بیخبر و بیتوجه نیستی.
کاسه بر کاسه‌ست و نان بر نان مداماز برای این شکم‌خواران عام
هوش مصنوعی: در اینجا به معنای این است که غذا و نیازمندیهای مادّی به طور مداوم برای افرادی که به شکمپرستی و مصرفگرایی عادت دارند، فراهم میشود. به نوعی نشاندهندهی زندگی مرفه و پر از تجمل در میان عدهای خاص است که فقط به لذتهای زودگذر و مواد غذایی فکر میکنند.
چون بمیرد می‌رود نان پیش پیشکای ز بیم بی‌نوایی کشته خویش
هوش مصنوعی: زمانی که فردی میمیرد، نان و معیشت او برای او پیش می‌رود؛ زیرا او از ترس فقر و بدبختی به دنبال سقوط خود بوده است.
تو برفتی ماند نان برخیز گیرای بکشته خویش را اندر زحیر
هوش مصنوعی: تو رفتی و من تنها ماندم. اکنون باید بیدار شوم و خودم را از خواب غفلت بیرون بیاورم، تا دوباره به خودم برسم و از یاد تو یاد کنم.
هین توکل کن ملرزان پا و دسترزق تو بر تو ز تو عاشق‌ترست
هوش مصنوعی: به آرامی به خدا توکل کن و نگران نباش، چرا که روزی تو از جانب اوست و او بیشتر از تو به تو عشق میورزد.
عاشقست و می‌زند او مول‌مولکه ز بی‌صبریت داند ای فضول
هوش مصنوعی: عاشق بیصبر است و به خاطر آتش عشقش، بیوقفه از خود بیخود میشود و دیگران را نیز با خود درگیر می‌کند. او میداند که بیصبریش چگونه همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهد و این میتواند باعث نگران شدن دیگران شود.
گر تو را صبری بدی رزق آمدیخویشتن چون عاشقان بر تو زدی
هوش مصنوعی: اگر صبر و شکیبایی داشته باشی، روزی و نعمت به سراغت خواهد آمد، همانطور که عاشقان به سوی محبوب خود میروند و عشق میورزند.
این تب لرزه ز خوف جوع چیستدر توکل سیر می‌تانند زیست
هوش مصنوعی: این لرزشی که از ترس گرسنگی به وجود آمده، چه دلیلی دارد در حالی که با توکل بر خدا میتوان زندگی را بدون نگرانی از خورد و خوراک سپری کرد؟