بخش ۱۲۳ - مثل
هوش مصنوعی: این شعر درباره تفاوت در تجربه گرسنگی و قناعت بین افراد مختلف است. شخصی که نان می‌خورد، از گرسنگی خود شکایت می‌کند و به این اشاره می‌کند که اگر دو برابر صبور باشد، نان جو برایش مثل حلوا می‌شود. او می‌گوید که با تحمل گرسنگی می‌تواند همه چیز را بخورد. در ادامه، او جوع را مختص خواص و نیکان می‌داند که از گرسنگی توانمندتر می‌شوند، در حالی که افراد ناتوان و فقیر نباید چنین گرسنگی را تجربه کنند، زیرا در دسترس آن‌ها برای خوردن کمبود نیست. او در پایان به یکی از بی‌خبران می‌گوید که نباید خود را به زحمت بیندازد چون او ارزش چندانی ندارد.
آن یکی می‌خورد نان فخفرهگفت سایل چون بدین استت شره
هوش مصنوعی: یک نفر نان خوشمزهای می‌خورد و از دیگری میپرسد که چرا حالش خوب نیست. این نشان میدهد که برخی افراد از زندگی خوشحالند در حالی که دیگران ممکن است دچار مشکل باشند.
گفت جوع از صبر چون دوتا شودنان جو در پیش من حلوا شود
هوش مصنوعی: وقتی که گرسنگی با صبر ترکیب شود، نان جو به اندازهای لذیذ و خوشمزه می‌شود که مانند حلوا در نظر من میآید.
پس توانم که همه حلوا خورمچون کنم صبری صبورم لاجرم
هوش مصنوعی: پس میتوانم که از شیرینیهای زندگی لذت ببرم، اما برای این کار باید صبر و حوصله به خرج دهم.
خود نباشد جوع هر کس را زبونکین علف‌زاریست ز اندازه برون
هوش مصنوعی: اگر کسی چیزی نیاز داشته باشد، خود به خود آن را پیدا می‌کند، زیرا زندگی مانند مرتع و چراگاهی است که در آن هر چیز در جایی مناسب وجود دارد.
جوع مر خاصان حق را داده‌اندتا شوند از جوع شیر زورمند
هوش مصنوعی: گرسنگی را به نخبگان حق دادهاند تا به واسطه آن، مانند شیرهای قوی و نیرومند شوند.
جوع هر جلف گدا را کی دهندچون علف کم نیست پیش او نهند
هوش مصنوعی: نیازی نیست که به هر بیخود و ناتوانی غذا بدهند؛ چرا که چیزهای زیادی وجود دارد که میتوانند به او بدهند.
که بخور که هم بدین ارزانییتو نه‌ای مرغاب مرغ نانیی
هوش مصنوعی: بخور و لذت ببر، زیرا تو در این دنیا نه ارزش خاصی داری و نه مثل مرغابی که برایش نانی وجود دارد، در واقع چیزی بیشتر از آن نیستی.