بخش ۱۲ - حکایت آن صیادی کی خویشتن در گیاه پیچیده بود و دستهٔ گل و لاله را کله‌وار به سر فرو کشیده تا مرغان او را گیاه پندارند و آن مرغ زیرک بوی برد اندکی کی این آدمیست کی برین شکل گیاه ندیدم اما هم تمام بوی نبرد به افسون او مغرور شد زیرا در ادراک اول قاطعی نداشت در ادراک مکر دوم قاطعی داشت و هو الحرص و الطمع لا سیما عند فرط الحاجة و الفقر قال النبی صلی الله علیه و سلم کاد الفقر ان یکون کفرا

هوش مصنوعی: در داستان، مرغی به مرغزار می‌رود و در آنجا صیادی را می‌بیند که در کمین نشسته است. صیاد خود را در گیاهان پنهان کرده تا شکار کند. مرغک از صیاد سؤال می‌کند که کیست و او به خود را زاهدی معرفی می‌کند که از دنیا و زرق و برق آن کناره‌گیری کرده است. صیاد به مرغک می‌گوید که مرگ همسایه‌اش او را به اندیشه واداشته و تصمیم گرفته است از دنیا کناره‌گیری کند. صیاد هشدار می‌دهد که انسان‌ها به دنیای فانی دل بسته‌اند و از مرگ غافلند، مانند کودکانی که در بازی غرق می‌شوند و فراموش می‌کنند که باید به خانه برگردند. او می‌گوید زندگی شبیه بازی است و انسان‌ها باید از آن غافل نشوند و توبه کنند. صیاد به مرغک می‌گوید که باید مراقب باشد و به دنیای فانی دل نبندد. او تأکید می‌کند که توبه و بازگشت به خداوند بهترین راه نجات از این دام است.