بخش ۵۲ - باز سؤال کردن صوفی از آن قاضی
هوش مصنوعی: در این شعر، صوفی به بررسی ویژگی‌های جهان می‌پردازد و از رحمت و جود خداوند سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که هر لحظه، شوری از جانب خداوند به وجود نمی‌آید و نیش و آزارها در این دنیا وجود ندارد. همچنین تأکید می‌شود که شب، نور روز را نمی‌دزدد و لذت‌های زندگی نباید از بین بروند. در نهایت، صوفی به این نکته می‌رسد که اگر نعمت‌های خداوند وجود نداشتند، انسان‌ها چه کمبودهایی در زندگی خود احساس می‌کردند.
گفت صوفی که چه بودی کین جهانابروی رحمت گشادی جاودان
هوش مصنوعی: صوفی میپرسد که تو چه کسی هستی که این جهان را به لطف و رحمت خود زینت بخشیدهای و این زیبایی همیشگی و پایدار است.
هر دمی شوری نیاوردی به پیشبر نیاوردی ز تلوینهاش نیش
هوش مصنوعی: هر لحظهای که شوری به وجود نیامد، تو هم چیزی به سراغم نیاوردی و از تغییراتش زخم نمیزدی.
شب ندزدیدی چراغ روز رادی نبردی باغ عیش آموز را
هوش مصنوعی: در تاریکی شب، چراغ روز را ندزدی و نمیتوانی از باغ شادی و لذت چیزی برداری.
جام صحت را نبودی سنگ تبآمنی با خوف ناوردی کرب
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از درد و بیماری رهایی یابی، باید از خطرات دوری کنی و خود را در آرامش نگهدار.
خود چه کم گشتی ز جود و رحمتشگر نبودی خرخشه در نعمتش
هوش مصنوعی: اگر تو از بخشش و رحمت او کمتر بهرهمند میشدی، آیا در نعمت‌های او چنین بیخود و شگفتزده نمیشدی؟