بخش ۵۳ - جواب قاضی سؤال صوفی را و قصهٔ ترک و درزی را مثل آوردن
هوش مصنوعی: در این شعر، قاضی به صوفی می‌گوید که او خالی از درک و فهم است. صوفی با لب‌هایی شیرین و زیبا، در شب‌ها داستان‌هایی از دزدی و خیانت خیاطان را نقل می‌کند. او قصه‌های پاره ربایی را برای مخاطبانش تعریف می‌کند و در جمعی که دور او جمع شده‌اند، مستمعان با شنیدن داستان‌هایش جذب او می‌شوند و هر یک از اجزای داستان را حکایت می‌کنند. این شعر به نوعی نقدی به ناقلان داستان‌ها و افسانه‌ها دارد که بدون توجه به حقیقت، به روایت‌های جذاب می‌پردازند.
گفت قاضی بس تهی‌رو صوفییخالی از فطنت چو کاف کوفیی
هوش مصنوعی: قاضی گفت: ای صوفی بیخبر و ناآگاه، تو هم مانند کافر کوفی هستی که هیچ درکی از حقیقت نداری.
تو بنشنیدی که آن پر قند لبغدر خیاطان همی‌گفتی به شب
هوش مصنوعی: شما شنیدهاید که آن پر از قند، لبان زیبا و فریبندهی بافندگان شبانه، چه چیزی میگفتند.
خلق را در دزدی آن طایفهمی‌نمود افسانه‌های سالفه
هوش مصنوعی: مردم به قصه‌های قدیمی آن گروه درباره دزدی توجه میکردند و به آنها ایمان داشتند.
قصهٔ پاره‌ربایی در برینمی حکایت کرد او با آن و این
هوش مصنوعی: او داستان ربودن پارچهای را در بالای کوه تعریف کرد، با افرادی از این سو و آن سو.
در سمر می‌خواند دزدی‌نامه‌ایگرد او جمع آمده هنگامه‌ای
هوش مصنوعی: در سمر، شخصی در حال خواندن دزدینامهای است و دور او جمعیتی به هم ریخته و شلوغ جمع شده‌اند.
مستمع چون یافت جاذب زان وفودجمله اجزااش حکایت گشته بود
هوش مصنوعی: شنونده وقتی که جاذبهی آن سخن را یافت، در واقع همه اجزای آن داستان به نوعی با او ارتباط برقرار کرده بود.