قطعهٔ شمارهٔ ۳

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از روزگار و استخلاص آن سخن می‌گوید و به سختی‌ها و ناملایمات زندگی اشاره دارد. او از این که هر لحظه‌اش به سرعت می‌گذرد، ابراز ناراحتی می‌کند و می‌گوید اگر بخواهد خوشبختی را برای خود به ارمغان آورد، سرنوشت به نفع دیگران تغییر خواهد کرد. او همچنین به تلخی و دردهای زندگی پرداخته و از آنچه که به انسان می‌چشد، می‌نالد. با این حال، در انتهای شعر، شاعر به نوعی از رضایت و خوشنودی اشاره دارد، زیرا به این باور است که سرنوشت او نمی‌تواند از این بدتر شود.