شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تنهایی و غم‌هایش می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر این تنهایی، عشق و آرزوهایش غریب و دور از دسترس شده‌اند. او از احساس غربت خود و نشناختن دیگران سخن می‌گوید و می‌افزاید که حتی اگر نتواند به معشوقان احترام بگذارد، همین که زیر پای آن‌ها قرار دارد برایش کافی است. شاعر در ادامه، خود را در حالت بی‌خودی توصیف می‌کند و از مرثیه‌ای که بر دلش سنگینی می‌کند، یاد می‌کند. او از اشک‌هایش می‌گوید که باعث رویش خار و خس شده و چنین حالی بر او روا داشته است. او با حسرت به یاد می‌آورد که اگر آهی از دل برآید، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند همدمش باشد. در نهایت، شاعر با اشاره به اینکه دستش از گیسوان معشوق دور شده و دیگر دسترسی ندارد، به تنهایی و حزن خود ادامه می‌دهد و دوری از زیبایی‌های زندگی را به تصویر می‌کشد.
از آن تنهایی ملک غریبی شد هوس ما راکه روزی چند نشناسیم ما کس را و کس ما را
هوش مصنوعی: از آن تنهایی و بیکسی، آرزوی ما این شده که چند روزی کسی را نشناسیم و هیچ‌کس هم ما را نشناسد.
ز دست ما اگر پا بوس خوبان بر نمی آیدهمین دولت که: خاک پای ایشانیم بس مارا
هوش مصنوعی: اگر ما نتوانیم از زیباییها و نیکوکاران قدردانی کنیم و به پای آن‌ها برسیم، همین حالتی که در آن قرار داریم و اینکه ما خاک پای آن‌ها هستیم، برای ما کافی است.
براه محمل جانان چنان بیخود نیم امشبکه هوش رفته باز آید بفریاد جرس ما را
هوش مصنوعی: امشب به قدری شگفتزده و سرمست هستم که حتی به خودم نمیتوانم بیندیشم. صدای جرس ما را از خواب بیدار خواهد کرد و به زندگی بازخواهد گرداند.
بآب چشم ما پرورده شد خار و خس کویشولی گلهای حسرت میدمد زان خار و خس ما را
هوش مصنوعی: با اشکهای ما، خارها و علفهای هرز در کنار او روییدهاند، اما گلهای حسرت از آن خارها و علفهای هرز، دل ما را میآرایند.
گر از دل هر نفس این آه عالم سوز برخیزدکسی دیگر نخواهد ساخت با خود همنفس ما را
هوش مصنوعی: اگر از دل هر نفسی این آه سوزان برآید، دیگر کسی نخواهد توانست مانند ما، همدمی را با خود بسازد.
ز دست ما کشیدی طره و صد جا گره بستیکه کوته گردد و دیگر نباشد دسترس ما را
هوش مصنوعی: زمانی که تو، موهایت را به شیوهای خاص و زیبا بستهای، ما را از دسترسی به خودت دور کردهای. این کار باعث شده که امیدی برای نزدیکی و دستیابی به تو نداشته باشیم.
هلالی، روزگاری شد که دور از گلشن رویشفلک دل تنگ میدارد چو مرغان قفس ما را
هوش مصنوعی: در گذشته، زمانی فرا رسید که به دور از باغ و به دور از زیباییها، آسمان نیز دلتنگی را تجربه می‌کند، همانطور که پرندگان قفس را حسرت میکشند.