شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به عواطف عمیق جدایی و longing (دلتنگی) اشاره دارد. شاعر از داغ فراق و درد دوری سخن می‌گوید و به شدت از این حال رنج می‌برد. او از احساس سوزش و شکنجه ناشی از جدایی سخن می‌گوید و می‌خواهد که بیشتر از این، این درد را تحمل نکند. همچنین به جستجوی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این بیابان، افراد زیادی چون او در جستجوی عشق خود هستند. شاعر به زیبایی عشق و اهمیت آن در زندگی اشاره می‌کند و از وصال و لبخند محبوب سخن می‌گوید، به طوری که از هجران می‌ترسد و آرزو دارد که در هنگام وصال جان خود را فدای عشق کند.
نهادی بر دلم داغ فراق و سوختی جان رابداغ و درد دوری چند سوزی دردمندان را!
هوش مصنوعی: دل من پر از داغ جدایی است و آتش فراق جانم را سوزانده است. این دوری چقدر دردناک است و چقدر دردمندان را میآزارد!
منه زین بیشتر چون لاله داغی بر دل خونینکه از دست تو آخر چاک خواهم زد گریبان را
هوش مصنوعی: دلم از عشق تو به شدت داغ است و این درد را نمیتوانم بیشتر تحمل کنم. اگر به همین منوال ادامه بدهم، روزی خواهم آمد که به خاطر تو خودم را پاره پاره کنم.
شدم در جستجوی کعبه وصلت، ندانستمکه همچون من بود سر گشته بسیار این بیابان را
هوش مصنوعی: در پی یافتن کعبه وصالت بودم، اما ندانستم که در این بیابان، همچون من، افراد سرگشته و دلسوخته زیادی وجود دارند.
اگر چشم خضر بر لعل جان بخش تو افتادیبعمر خود نکردی یاد هرگز آب حیوان را
هوش مصنوعی: اگر چشمان خضر (نبی) به جواهری که روح را زنده می‌کند، یعنی تو، بیفتد، هرگز به یاد نخواهی آورد که در زندگیات دلتنگ آب حیات بودهای.
خوش آن باشد که در هنگام وصل او سپارم جانمعاذالله! از آن ساعت که بینم روی هجران را
هوش مصنوعی: خوشبختی آن است که در زمان وصال معشوق، جانم را فدای او کنم، از زمانی که صورت جدایی را میبینم، از آن ساعت دیگر نمیتوانم تحمل کنم.