شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق دوستی و وفاداری اشاره دارد که تحت تأثیر جفای معشوق قرار گرفته است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق به او بی‌توجهی کند، این رفتارش نمی‌تواند محبت او را قطع کند. او از غم و اندوهی که ناشی از دوری و بی‌توجهی معشوق است، سخن می‌گوید و با یادآوری خاطرات تلخ، به شدت احساس درد و ناتوانی می‌کند. همچنین، اگرچه در چشمان معشوق خوار شده، اما این خواری را به عزت دیگران ترجیح می‌دهد. در نهایت، شاعر از غبار و نشانه‌های حضور معشوق در زندگی‌اش صحبت می‌کند که نشان‌دهنده تعهد و اعتبار او به این دوستی است.
نمی توان بجفا قطع دوستداری ماکه از جفای تو بیشست با تو یاری ما
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم محبت و دوستیمان را به خاطر بدیها و بیمحلیهای تو قطع کنیم، چون این محبت بیشتر از آنچه تو به ما بد کردهای، است.
بسی چو ابر بهاران گریستیم و هنوزگلی نرست ز باغ امیدواری ما
هوش مصنوعی: ما به اندازه ابرهای بهاری اشک ریختیم و هنوز هیچ گلی از باغ امید ما نشکفته است.
بچشم چون تو عزیزی شدیم خوار ولیز عزت دگران بهترست خواری ما
هوش مصنوعی: چشم ما به خاطر محبت تو، به ذلت افتاده است، اما این ذلت نزد دیگران برای ما بهتر از عزت آنهاست.
غبار کوی تو ما را ز چهره دور مبادکه با تو می کند اظهار خاکساری ما
هوش مصنوعی: به یاد تو همیشه غبار و نشانه‌های عشق و ارادت ما بر چهرهمان باقی بماند، چون این نشان از احترام و تواضع ما نسبت به توست.
ز حال زار هلالی شبی که یاد کنمفلک بناله درآید ز آه و زاری ما
هوش مصنوعی: وقتی به یاد شب غمگین هلالی میافتم، آسمان از غم و ناله ما به سوگ مینشیند.