شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نیازهای عاطفی و روحی خود سخن می‌گوید و به چالش‌های عشق و درد اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که بیمار عشق به مداوا و درمان نیاز ندارد و در فضایی که عشق و زیبایی حضور دارند، دیگر نیازی به دنیا و سرگرمی‌های آن نیست. شاعر از وسوسه‌ها و دغدغه‌های زندگی روزمره خسته شده و به آرامش و سادگی عشق اشاره دارد. او به واعظان و نصیحت‌گران گوش‌زد می‌کند که در این حالت از افسردگی و غم، نیازی به شکوه و سر و صدا نیست و تنها عشق و حضور معشوق کافیست. در نهایت، شاعر حس تنهایی و درد دوری از معشوق را در قالبی زیبا و خاص بیان کرده و به آنچه که در زندگی واقعی اهمیت چندانی ندارد، بی‌اعتنا می‌شود.
مشتاق درد را به مداوا چه احتیاج؟بیمار عشق را به مسیحا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: کسی که عاشق درد و رنج است، نیازی به درمان ندارد. کسی که در عشق بیمار است، به نجاتدهندهای چون مسیحا احتیاج ندارد.
چون جلوه‌گاه سبزخطان شد مقام دلما را دگر به سبزه و صحرا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: وقتی که دل ما در زیبایی و جذابیت طبیعت شگفتانگیز غرق شد، دیگر به سبزه و دشت نیازی نداریم.
تا کی به ناز رفتن و گفتن که: جان بده؟جان می‌دهم، بیا، به تقاضا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: تا کی باید با ناز و ادا از من بخواهی که جانم را فدای تو کنم؟ اگر واقعا میخواهی، من آمادهام؛ دیگر نیازی به خواهش و تمنا نیست.
چون ما فرح ز سایهٔ قصر تو یافتیمما را به فیض عالم بالا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: ما از سایهی قصر تو خوشحالی و سرور پیدا کردیم، بنابراین به نعمتهای عالم بالا چه نیازی داریم؟
واعظ، ملالت تو به بانگ بلند چیست؟آهسته باش، این همه غوغا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: ای واعظ، چرا با صدای بلند سخن میگویی و مردم را خسته میکنی؟ آرامتر صحبت کن، این همه سر و صدا چه دلیلی دارد؟
تا چند بهر سود و زیان درد سر کشیم؟داریم یک سر، این همه سودا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: چقدر باید برای کسب سود و تحمل ضرر زحمت بکشیم؟ ما فقط یک زندگی داریم، پس این همه دلشوره و نگرانی چه فایدهای دارد؟
دور از تو خو گرفته هلالی به کنج غماو را به گشت باغ و تماشا چه احتیاج؟
هوش مصنوعی: دور از تو، هلالی در گوشهای از غم نشسته و به باغ و تماشا چه نیازی دارد؟