شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و اضطراب ناشی از آن است. شاعر وقتی به معشوق نگاه می‌کند، دلش تپش می‌گیرد و به شدت بی‌خود می‌شود. او در یاد لبان معشوقش مدام به یاد می‌آید و بخصوص وقتی در حال نوشیدن شراب است، این حس بیشتر می‌شود. شاعر به تأثیر خنده‌های معشوق اشاره می‌کند که مانند نمک بر دلش می‌نشیند و مهر معشوق او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، شاعر از اشتیاقش برای دیدن معشوقی که چون خورشیدی در آسمان می‌درخشد، سخن می‌گوید و از عذاب‌های دوری از او ابراز نگرانی می‌کند. در نهایت، او درخواست می‌کند که معشوق به او آسیبی نرساند و او را در عذابی طولانی نگذارد.
ترا گهی که نظر بر من خراب افتددلم ز بسکه تپد در من اضطراب افتد
هوش مصنوعی: گاهی که نگاهت به من میافتد، دلم از شدت تپش به اضطراب میافتد.
دلم بیاد لبت هر زمان شود بیخودعلی الخصوص زمانی که در شراب افتد
هوش مصنوعی: دل من هر وقت به یاد لبهای تو بیتاب می‌شود، بهویژه زمانی که در حال نوشیدن شراب هستم.
تو چون شراب خوری با رقیب خنده زنانز خنده تو نمک در دل کباب افتد
هوش مصنوعی: تو با دوستت مانند کسی که مشغول نوشیدن شراب است، خوشحال و خندان هستی، اما خنده و شادی تو مانند نمکی است که به دل کباب میافتد و میتواند تلخیها را بیشتر کند.
ز بهر جلوه چو خورشید من رود بر بامبخانها همه از روزن آفتاب افتد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و درخششی که دارم، مانند خورشید بر بام خانهها حاضر میشوم و نور من از روزنهها به داخل خانهها میتابد.
مگو: بدوزخ هجر افگنم هلالی راروا مدار که بیچاره در عذاب افتد
هوش مصنوعی: نگو که من هلالی را به دوزخ جدایی میافکنم، چون این کار نادرست است و او بیچاره دچار عذاب می‌شود.