شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که نمی‌تواند بلای جدایی را توصیف کند و غم عشقش دردهای زندگی را شدت بخشیده است. شاعر به مشکلات و دشواری‌های جدایی اشاره کرده و به حالتی از یأس و ناامیدی رسیده است. او اشاره می‌کند که قلبش جراحاتی دارد که برای دیگران قابل مشاهده نیست و غم عشقش پنهان مانده است. در نهایت، شاعر از ویرانی‌هایی که فراق باعث شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش به خرابه‌ای بدل شده است.
نمی‌توان به‌تو شرح بلای هجران کردفتاده‌ام به بلایی، که شرح نتوان کرد
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به تو بگویم که چه مصیبتی به خاطر جدایی کشیدهام، چون به آن مرحلهای رسیدهام که هیچ توصیفی از آن ممکن نیست.
ز روزگار مرا خود همیشه دردی بودغم تو آمد و آن را هزار چندان کرد
هوش مصنوعی: از روزگاری همیشه به درد و رنجی دچار بودم، اما با آمدن غم تو، آن درد به مراتب بیشتر شد.
بلای هجر تو مشکل بود، خوش آن بیدلکه مُرد پیش تو و کار بر خود آسان کرد
هوش مصنوعی: دوری از تو برایم دردناک است، اما خوشا به حال کسی که برای تو فداکاری کند و کار را بر خود آسان کند.
خیال کشتن من داشت وه! چه شد یارب؟کدام سنگدل آن شوخ را پشیمان کرد؟
هوش مصنوعی: او در فکر کشتن من بود، اما وای چه اتفاقی افتاد؟ چه کسی توانست آن شخص بیاحساس را پشیمان کند؟
جراحت دل ما بر طبیب ظاهر نیستکه تیر غمزه او هر چه کرد پنهان کرد
هوش مصنوعی: زخم دل ما برای پزشک قابل مشاهده نیست، زیرا تیرهای غمزه او هر چه بوده، به طور پنهان عمل کرده است.
نیافت لذت ارباب ذوق، بی‌دردیکه قدر درد ندانست و فکر درمان کرد
هوش مصنوعی: هیچ کس باری را احساس نکرد و از لذت هنر بهرهمند نشد، مگر اینکه دردی را تجربه کرده باشد و ندانسته باشد چه اندازه آن درد ارزشمند است، و همچنین نداند چگونه میتوان به درمان آن پرداخت.
هلالی، از دل مجروح من چه می‌پرسی؟خرابه‌ای که تو دیدی فراق ویران کرد
هوش مصنوعی: هلالی، چرا از دل زخمخوردهام سوال میکنی؟ ویرانیای که تو مشاهده کردی، نتیجه جدایی است.