شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر زیبای عاشقانه به توصیف حالت عاشقانه و جنون‌آمیز شاعر می‌پردازد. شاعر از وابستگی عمیق دلش به معشوق می‌گوید و اینکه چطور زیبایی معشوق باعث شرمندگی ماه و خورشید می‌شود. دل شاعر به دلیل دوری معشوق از شدت درد خونین می‌شود و حال دلش را برای صبا (باد) توصیف می‌کند، در حالی که نتوانسته به کسی بگوید چقدر رنج می‌کشد. در نهایت، شاعر با اشاره به قامت معشوق، بیان می‌کند که بار غم او با شکلی که دارد، به شدت سنگین و دردناک است.
تا سلسله زلف تو زنجیر جنون شدوابستگی این دل دیوانه فزون شد
هوش مصنوعی: زمانی که زلفهای تو مثل زنجیری باعث جنون و دیوانگی شد، وابستگی و عشق این دل دیوانه بیشتر و بیشتر شد.
شرمنده شد از عکس جمالت مه و خورشیدوز عارض گل رنگ تو دل غنچه خون شد
هوش مصنوعی: شرمنده شد ماه و خورشید از زیباتی تو، و رنگ گل در برابر چهرهات آنقدر میتپد که دل غنچه به خون میافتد.
خون شد دل من، دم بدم، از فرقت دلبرزان رو ز ره دیده خونبار برون شد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر جدایی از محبوب به شدت غمگین و خونین شده است و به همین دلیل، هر لحظه اشک از چشمهایم روان شده است.
آنجا، که صبا را گذری نیست، که گوید:حال دل این خسته، بدلدار، که چون شد؟
هوش مصنوعی: در جایی که نسیم صبحگاهی نتواند عبور کند و از حال دل این دلشکسته و خسته سؤال کند که چه بر او گذشته است؟
هر چند قدت، راست، هلالی، چو الف بوداز بار غم دوست، بیک بار، چو نون شد
هوش مصنوعی: هرچند قد و قامتت همچون حرف الف راست و هلالی است، اما بار غم دوستت تو را در یک لحظه به شکل نون در میآورد.