شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر به توصیف بهشت و زیبایی‌های طبیعی می‌پردازد که در وجود معشوق تجلی یافته است. او از گل‌ها، لب‌ها و دیگر نمادهای زیبایی استفاده می‌کند تا نشان دهد که این ویژگی‌ها چگونه به شکلی شگفت‌انگیز در معشوق نمایان شده‌اند. در عین حال، شاعر به خطرات و فتنه‌هایی که در جذابیت معشوق نهفته است اشاره می‌کند و در انتها به این نکته می‌رسد که حتی اگر نامی از خود نداشته باشد، این عشق و هیجانات عاشقانه به خودی خود بی‌نام و نشان هستند.
عارضت هست بهشتی، که عیان ساخته اندقامتت آب حیاتی، که روان ساخته اند
هوش مصنوعی: بهشت در جلوه تو نمایان است، چون قامت زیبایت مانند آب حیات دیده میشود که روان و جاری است.
این چه گلزار جمالست، که بر قامت تواز سمن عارض و از غنچه دهان ساخته اند؟
هوش مصنوعی: این چه زیبایی و شکوهی است که در قامت تو وجود دارد، گویی از گلهای خوشبو و غنچههای زیبا ساخته شده است؟
لبت، آیا چه شکر ریخت که گفتار تراهمه شیرین سخنان ورد زبان ساخته اند؟
هوش مصنوعی: لب تو، آیا آنقدر شیرین است که کلمات تو باعث شده همه از زیباییها و لطافتهای سخنانت صحبت کنند؟
بر گل روی تو آن سبزه تر دانی چیست؟فتنه هایی که نهان بود عیان ساخته اند
هوش مصنوعی: بر روی گل تو، آن سبزه چه چیزی را نشان میدهد؟ فتنه‌هایی که در خفا بودند اکنون به روشنی آشکار شده‌اند.
برگمانی دهنت ساخته اند اهل یقینچون یقین نیست، ضرورت، بگمان ساخته اند
هوش مصنوعی: اهل یقین بر این باورند که گفتههای تو بر اساس حقیقت ساخته شده‌اند، اما چون خودت یقین نداری، آنچه میگویی را به تخمین و گمان تبدیل کردهای.
مکن، ای دل، هوس گوشه آن چشم، بترسزان بلاها که در آن گوشه نهان ساخته اند
هوش مصنوعی: ای دل، به دلبستگی به آن چشم دقت نکن، بترس از مشکلاتی که در آنجا پنهان شده‌اند.
گر مرا نام و نشان نیست، هلالی، چه عجب؟عاشقان را همه بی نام و نشان ساخته اند
هوش مصنوعی: اگر نام و نشانی از من نیست، هلالی، جای تعجب نیست. عاشقان همه بدون نام و نشان خلق شده‌اند.