شمارهٔ ۱۴۷ - هلالی جغتایی

شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بودشیری که تو خوردی مگر از ریشه جان بود؟

این حسن چه حسنست که از پرده عیان ساخت؟نقشی که پس پرده تقدیر نهان بود

تنها نه من از واقعه عشق خرابممجنون هم ازین واقعه رسوای جهان بود

امروز نشد نام و نشان دل من گمتا بود دل گم شده، بی نام و نشان بود

دی بود گمان کز غمت امروز بمیرمامروز یقینست مرا هر چه گمان بود

هر تیر جفایی، که دو ابروی تو افگندبس کارگر آمد، که بزور دو کمان بود

خود را خس و خاشاک درت گفت، هلالیتحقیق نمودیم بسی کمتر ازان بود