شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمر بلند و زیبایی گل و سرو اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بر او سایه افکند. او از دلتنگی و غمش در دوری معشوق سخن می‌گوید و با آمدن معشوق، دوباره می‌تواند به او بنگرد. شاعر همچنین می‌گوید که عشق برای او روشنایی و زندگی است و بی‌توجه به سختی‌ها و افت و خیزهای زندگی، در مسیر عشق حرکت می‌کند. او به زیبایی معشوق و تاثیری که بر او دارد اشاره می‌کند و از عشق به عنوان دلیلی برای رهایی از غم و اندوه یاد می‌کند.
قد تو عمر درازست و سرو گلشن نازبیا و سایه فگن بر سرم، چو عمر دراز
هوش مصنوعی: تو به قد زیبا و عمر طولانی خود، مانند درخت سرو در گلستانی ناز هستی، بیا و سایهات را بر سر من بیاور، چرا که عمرم نیز دراز است.
ز گریه، بی تو، مرا بسته بود راه نظرتو آمدی و نظر می کنم بروی تو باز
هوش مصنوعی: در غیاب تو، اشکها مانع دیدن من شده بودند، اما وقتی تو آمدی، دوباره توانستم به چهرهات نگاه کنم.
چراغ عشرت من مرد و بر تو ظاهر نیستبیا، که پیش تو، روشن کنم بسوز و گداز
هوش مصنوعی: چراغ شادی من خاموش شده و حالا جلو چشمان تو نیست. بیا تا من دوباره آن را برای تو روشن کنم و از دل سوختن و رنج کشیدنم باخبر شوی.
ز آسمان و زمین فارغیم، در ره عشقدرین سفر چه تفاوت کند نشیب و فراز؟
هوش مصنوعی: ما از آسمان و زمین بیخبر هستیم؛ در مسیر عشق، در این سفر، برای ما تفاوتی ندارد که به بالا برویم یا پایین بیاییم.
بروی زرد هلالی ز روی ناز مبینکه از جهان بتو آورده است روی نیاز
هوش مصنوعی: به لبخند زیبا و دلنشینت نگاهی نکن که در واقع، از دنیای بیرون، نیاز و خواسته قلبیام را به تو آورده است.