شمارهٔ ۲۰۶

هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشق می‌گوید که در دوری از معشوق خود فریاد و ناله می‌کند و دیگران در حیرت از حال او هستند. شاعر از طبیب دردمندان می‌خواهد که دیگر از بی‌تفاوتی دست بردارد و گاهی حال بیمار را بپرسد. او به معشوقه‌اش می‌گوید که دیگر عشق‌ورزی‌اش را بیش از این سخت نکند و دل‌های عاشقان را نسوزاند. شاعر از معشوقش می‌خواهد که از آزارش دست بردارد و رحم کند. او به گونه‌ای ابراز می‌کند که عشق مانند شمعی است که از آتش درونش ذوب می‌شود.