شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود به دلیل جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او خود را در آتش عشق می‌بیند و به معشوقش می‌گوید که حضور او برای دیگران است، در حالی که او در عذاب است. شاعر به معشوقش می‌گوید که آسیب نبیند و خود را نسوزاند، زیرا او خودش در آتش عشق خواهد سوخت. شاعر از معشوقش درخواست می‌کند که اگر قرار است او را از بین ببرد، بیاید و این کار را انجام دهد. او همچنین به آرزوهایش اشاره می‌کند و می‌گوید که در انتظار پاسخی از معشوقش است. در نهایت، او محبت و علاقه‌اش به معشوق را بیان می‌کند و خود را به اندازه خاک ره او می‌داند.
ز سوز سینه کبابم، ز سیل دیده خرابمتو شمع بزم کسانی و من در آتش و آبم
هوش مصنوعی: از درد سینهام میسوزم و از اشکهایم خراب و ویران شدهام. تو روشنایی جشن دیگران هستی و من در آتش و سیلاب غم خود غوطهورم.
مرا عقوبت هجر تو بهتر از همه شادیستتو راحت دگران شو، که من برای عذابم
هوش مصنوعی: دوری تو برای من از هر شادیای بهتر است. تو با دیگران خوش باش، چون من از عذابی که تحمل میکنم، راضیام.
بدیگران منشین و بجان من مزن آتشمرا مسوز، که من خود بر آتش تو کبابم
هوش مصنوعی: به دیگران بدی نکن و به من آسیب نرسان. آتش وجود مرا نسوزان، چون من خود در آتش تو سوختهام.
اگر برای هلاک منست ناز و عتابتبیا و قتل کن ایدون، که مستحق عتابم
هوش مصنوعی: اگر قصد داری که مرا از پا درآوری، با ناز و خشم خود جلو بیای و این کار را انجام بده، چون شایستهی چنین برخوردی هستم.
سؤال بوسه نمودم، ولی تو لب نگشودیسخن بعرض رسید و در انتظار جوابم
هوش مصنوعی: از تو خواستم که بوسهای به من بدهی، اما تو لبهای خود را باز نکردی. من حرفی را مطرح کردم و اکنون در انتظار پاسخ تو هستم.
بگرد روی تو پروانه ام، که شمع مرادیاگر تو روی بتابی، من از تو روی نتابم
هوش مصنوعی: من به دور تو میچرخم مانند پروانهای که دور شمع میچرخد، زیرا اگر تو به من نوری ببخشی، من هرگز از تو رو نگردانم.
بقدر خاک ره از من کسی حساب نگیردبکوی دوست، هلالی، ببین که: در چه حسابم؟
هوش مصنوعی: هیچکس نباید به اندازهی ذرهای از خاک راه من، من را مورد توجه و ارزیابی قرار دهد، چون تنها عشق به دوست برایم اهمیت دارد. هلالی، ببین که موقعیتم چگونه است.