شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و دردهای درونی خود را بیان می‌کند. او نشان می‌دهد که حتی در زمان ناخوشی و سختی، تلاش می‌کند که دلی آرام داشته باشد. او از زخم‌ها و بلاهایی که بر دلش رفته، سخن می‌گوید و می‌گوید که دلش پر از درد و احساسات است. شاعر به محبوبش اشاره می‌کند و درباره نقش وفا بر دلش صحبت می‌کند. در نهایت، او از وضعیت آشفته دلش به دلیل محبت و حسرت سخن می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که برایش آرامش خاطر بیاورد.
من نه آنم که دل خویش مشوش دارمهر کجا ناخوشیی هست به او خوش دارم
هوش مصنوعی: من آن کسی نیستم که دل خود را در وضعیت آشفته و پریشان قرار دهم؛ هر جا که ناخوشی وجود داشته باشد، من به آن خوشخواهی میکنم.
گر سگان سر آن کوی کبابی طلبندپاره سازم دل پر خون و بر آتش دارم
هوش مصنوعی: اگر سگها در آن کوی بخواهند کبابی بیابند، دل پرخون خود را پاره پاره میکنم و بر آتش میگذارم.
چه بلاها که دل زارم از آن مه نکشید؟الله، الله! چه دل زار بلا کش دارم!
هوش مصنوعی: با چه دردها و سختیهایی که دل زخمیام از آن معشوق زیبا متحمل نشده است! آه، چه دل زخمخوردهای دارم که این همه درد را تحمل می‌کند!
تا ترا صفحه دل ساده شد از نقش وفاورق چهره بخوناب منقش دارم
هوش مصنوعی: وقتی که دل تو از خیالات و تصویرهای وفا پاک و ساده شد، من چهرهام را به خون عشق تو نقاشی میکنم.
از من امروز، هلالی، مطلب خاطر جمعکه دل آشفته آن زلف مشوش دارم
هوش مصنوعی: امروز از من بپرس که دل نگرانم را آرام کنم، چون قلب من به خاطر زلف درهم و برهمی که دارم، به هم ریخته است.