شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وفای خود به محبوب سخن می‌گوید و احساس عمیق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. او می‌گوید که برای محبوب خود زندگی می‌کند و حتی در مرگ نیز به یاد او خواهد بود. در عین حال، راحتی و آرامش خود را در حضور محبوب می‌بیند و از جفای او دلbroken است. شاعر در پایان از رقیب خود می‌خواهد که از مسیر محبوب فاصله بگیرد تا او بتواند به عشقش نزدیک‌تر شود و در نهایت، تسلیم عشق خود، همانند سگی وفادار در در خانه محبوبش بماند.
بخاک من گذری کن، چو در وفای تو میرمکه زنده گردم و بار دگر برای تو میرم
هوش مصنوعی: به خاک من نگاهی بینداز، زیرا به خاطر وفای تو از دنیا میروم؛ اما با این امید که دوباره زنده شوم و دوباره برای تو از نو جان بگیرم.
نهادم از سر خود یک بیک هوی و هوس راهمین بود هوس من که: در هوای تو میرم
هوش مصنوعی: من از خودم یک آرزو و longing را در نظر گرفتم و همین آرزو این است که: در خیال تو به سر میبرم.
دل از جفای تو خون شد، روا مدار که عمریدم از وفا زنم و آخر از جفای تو میرم
هوش مصنوعی: دل به خاطر ظلم و بیوفایی تو به شدت غمگین و زخمخورده است. نگذار که من همواره از صداقت و وفای خود بگویم، در حالی که در نهایت به خاطر جفای تو از دنیا میروم.
تویی که: جان جهانی فزاید از لب لعلتمنم که هر نفس از لعل جانفزای تو میرم
هوش مصنوعی: تو هستی که زندگی دنیا به خاطر لبهای شیرینت افزایش مییابند و من هم هر لحظه به خاطر لبهای جانبخش تو جان میسپارم.
بحال مرگم و سوی تو آمدن نتوانمتو بر سرم قدمی نه، که زیر پای تو میرم
هوش مصنوعی: حالت روحیم به قدری بد است که نمیتوانم به سمت تو بیایم. تو نیز قدمی بر سرم نگذار، زیرا زیر پای تو میفتم.
رو، ای رقیب، ز کویش، که ترک جان نتوانیتو جای خویش بمن ده، که من بجای تو میرم
هوش مصنوعی: ای رقیب، از مسیر عشق او دور شو، چرا که نمیتوانی جانم را ترک کنی و جای تو را به من بده، چرا که من به جای تو میروم.
مرا بخواری ازین در مران بسان هلالیگذار، تا چو سگان بر در سرای تو میرم
هوش مصنوعی: مرا از در خود طرد نکن، مانند یک هلالی به آرامی عبور کن، تا مانند سگان بر در خانهات بایستم.